Zoeken
  • Nickie Maes

ZKL.

Bijgewerkt op: 11 mei

Er is weer wat tijd verstreken en inmiddels ben ik officieel inwoner van Melsele, kuis ik me soms suf in mijn eigen huis, verbaas ik me nog iedere dag over mijn koppig doorzettingsvermogen op werkvlak en ben ik officieel gestart bij een nieuw revalidatiecentrum. Het nieuwe centrum heeft een iets andere doelgroep op vlak van revalidatie. Zelfs met mij erbij zal de gemiddelde leeftijd van de patiënten nog altijd tussen 65-85 jaar schommelen. Het voelt nog heel onwennig en ongemakkelijk. Therapeuten die jonger zijn dan jij, maar medepatiënten die je grootouders kunnen zijn.. Ik voel me een buitenbeentje, voel me alleen en merk dat ik snel weer “die muur” zal optrekken.

Toch zal ik het eerst uitproberen. Voor minstens een maand. Dat is mijn voornemen.


Terwijl ik me op de loopband focus op mijn wandeloefening, zoekt de oudere man op de duwbank naast mij contact door meteen te openen met een oneliner over zijn kapotte knieën. “Vroeger kon ik vijf vrouwen tegelijkertijd optillen vanuit mijn knieën”.


Enter: Willy. Leeftijd onbekend, maar sowieso 70-plusser. Na vijf minuten loopband weet ik dat Willy ex coronapatiënt is, maar ook “nieuwe knieën” heeft gekregen, dat hij recent met zijn vrouw van een huis met riante tuin verhuisd is naar een appartement achter de kerk in Beveren. “Kleiner, maar wel gerieflijk ingedeeld met een grote garage voor de nieuwe wagen”, dat zijn zoon en dochter hebben geholpen met de verkoop van het huis hoewel ze het beiden erg druk hebben, zeker nu er een derde kleinkind bij is gekomen, … Het ging zo nog wel even door… Vijf minuten kunnen erg lang duren, maar dat is alles dat ik kon onthouden tot nu toe. Is dit vermoeiend? Absoluut. Had ik hier behoefte aan? Echt niet. Wou ik dat ik mezelf kon wegtoveren, ergens heel erg ver weg van alles en iedereen? Jup.


En hoewel ik even dacht om mijn verhaal ertussen te gooien en aan Willy duidelijk te maken dat hij godverdomme blij mag zijn dat hij op die leeftijd nog vrij ok in vorm en gezond is, zelfstandig kan wonen met zijn vrouw, kinderen heeft kunnen opvoeden, nog steeds met de auto mag en kan rijden,… (zaken die voor mij nog twijfelachtig zijn), besloot ik toch om het te houden bij een portie ZKL… kort voor: Zwijgen, Knikken en Luisteren.


Want ook dat is revalideren. Luisteren naar andermans monoloog, proberen filteren, proberen om interesse te tonen. Proberen om

liters water (bagger of shit klinken zo gemeen) erbij te nemen, maar tegelijkertijd meteen ook weer af te voeren zodat je eigen volle emmertje niet overloopt.


Het is beleefdheid. Het is professionaliteit. Het is sociaal wenselijk… Ik kan het gebruiken in de wachtrij bij de bakker, bij mijn persoonlijke contacten, op mijn werk,… Het is een ‘skill’ die ik moet blijven onderhouden, net zoals fijne motoriek en wandelen… En ik heb de indruk dat ik vanaf nu veel zal kunnen inzetten op die ZKL…

20 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Kerstkoorts