Zoeken
  • Nickie Maes

A-not-okay.

Bijgewerkt op: 11 mei

Alles goed? Het lijkt soms zo een retorische vraag. Een echte “soep tussen de patatten”- vraag. Een beleefdheidsvraag voor als je in de lift staat met je bovenbuur of die ene collega die je niet eens bij naam kent.

Ze wordt zo vaak gesteld in zulke verschillende contexten dat mensen amper een ander antwoord verwachten dan: “Ja, met jou?” ” Ja hoor” “Ja, zoals altijd “


Maar als je eens eerlijk zou zijn en gewoon ECHT zou zeggen hoe het met je gaat? Dus iemand vraagt: “Alles goed?” En jij voelt je eigenlijk niet zo goed en antwoordt: ” Neen, niet echt. Ik voel me slecht vanwege ziekte/break-up/ruzie/werksituatie ” (vul je “not feeling-that-good”-reden in). Wel, vaak zal er dan een pijnlijke stilte volgen. Had de vraagsteller dit niet verwacht en zal hij of zij allicht even snel en oppervlakkig verdwijnen dan als ie gekomen is.

Want, het is gewoonweg (nog) niet volledig aanvaard om te zeggen dat je niet ok bent.


Voor mij was deze -situatie wel een eye opener. Door zelf niet OK te zijn, door wekenlang omringd te zijn door mensen die duidelijk niet OK zijn…

Het viel me vooral op in de ziekenhuizen. Ok, je kan er vrij eerlijk zeggen hoe je je voelt. Het moet zelfs, anders weten de dokters niet wat ze met je moeten aanvangen. Maar naast het obligatoire “hier, neem je pilletje”-gesprek, werd er vrij snel aangestuurd om toch ook maar es met de psycholoog te gaan praten over “mijn probleem”.


Ik vond het vreemd want de eerste dagen na mijn “voorval ” had ik amper emoties getoond. Ik zat namelijk nog in volle survival modus. En tuurlijk gaat het hier om goedbedoeld medisch advies om het mentale welzijn ook te betrekken in het hele genezingsproces. Maar door patiënten, mensen, meteen door te sturen naar een psycholoog zonder dat ze er zelf om vragen, lijkt het gewoon een routine passage… Want ja, stel je maar eens voor dat je het mentaal moeilijk zou krijgen met je situatie.


Ik had dit voorval amper een plaats gegeven, ik kon nog maar net zelfstandig mijn pyjama aandoen en soep eten en voila, daar zat ik dan al bij de ziekenhuis psycholoog… Het werd een oncomfortabel gesprek waarbij ik moest reflecteren over mijn voorval, uitleggen wat het met me doet, hoe ik zaken ga aanpakken. Wel, ik had geen flauw benul… Ik wist niet eens welke dag het was, er hing nog een infuus in mijn arm, hoe kan ik dan in godsnaam al nadenken over het verdere verloop.


Er is duidelijk een stigma hieromtrent en het mag blijkbaar niet uitgesproken, laat staan getoond, worden. “Het is OK om niet OK te zijn”… there, I said it. Laat dit een boodschap zijn voor iedereen die zich eens wat minder voelt, om wat voor reden dan ook. We hoeven ons niet te verantwoorden, we hoeven ons niet sterk te houden, we hoeven dit niet te verzwijgen, zelfs niet als je in de lift staat met je bovenbuur.

16 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Vrijspraak