Zoeken
  • Nickie Maes

Als de tijd wegglipt

Een correcte tijdsinschatting maken, is echt een ding als je een NAH hebt.

Ikzelf doe enorm veel time checks. Ik kijk constant op mijn smartphone om te kijken hoe laat het is om deze dan weg te leggen om deze vervolgens er weer bij te nemen omdat mijn brein niet geregistreerd heeft wat voor tijd het nu juist was.

Voor mijn beroerte was ik meestal zeer stipt en altijd voorbereid, want er is bijna niks zo lastig als te laat komen op een afspraak. Tijd was ooit mijn vriend, nu lijkt het wel één van mijn grootste vijanden.


gif

Sinds mijn NAH hunker ik nog meer naar structuur en duidelijkheid. Ik neem mijn planningen en afspraken heel erg serieus. Ik weet goed op voorhand dat ik ergens verwacht word op een bepaald tijdstip. Ik ben er vaak al dagen op voorhand mee bezig waarbij ik de verplaatsingsroute heb overlopen, de weersvoorspellingen gecheckt heb en vaak leg ik zelfs mijn kledij al klaar. Easy, peasy, zou je denken. Maar toch loopt het altijd ergens mis in mijn brein. En hoewel ik vaak voorbereid aan mijn dag met afspraken begin, eindigt dit vaak met enorm veel stress en gehaast omdat ik de tijd toch uit het oog ben verloren. Waar loopt het dan toch mis?


Neem eens mee een kijkje in mijn brein op een doordeweekse dag met 1 afspraak:

Stel dat ik een afspraak heb bij de huisarts om10u00. Nu volgt mijn berekening om in te schatten wanneer ik dan moet vertrekken. Meestal moet ik er een kwartiertje op voorhand zijn om nog aan te melden en plaats te nemen in de wachtzaal: 09u45. Het is een vijftal minuutjes fietsen naar het dorp: 09u40, maar ik sukkel vaak met mijn fietsslot en ook het opengebroken kruispunt vanwege wegenwerken is telkens een uitdaging, dus: 09u30. Vrij duidelijk, ik moet om 09u30 vertrekken om ruim op tijd bij de huisarts te zijn.

Ik zet mijn wekker om 08u00. Ik sta op, ik geef de kat aandacht, ik neem ontbijt en koffie. Ik rust nog even uit want ik heb nog tijd. Ik check mijn berichten want ik heb nog tijd. Ik ruim nog even de tafel af want ik heb nog tijd. Ik schrijf nog even een nota in mijn smartphone over een artikel dat ik heb gelezen want ik heb nog tijd. Ik vul de etensbak van de kat nog even bij want ik heb tijd. Ik geef nog een paar planten die er slap bij hangen wat water want ik heb nog tijd. Ik steek nog een was in want ik heb nog tijd. Ik beantwoord nog een e-mail want ik heb nog tijd. Ik neem mijn bloeddruk nog eens zodat ik dit kan meedelen aan de huisarts want ik heb toch nog tijd? Of niet?


gif

En dan komt het. Ik kijk op de klok in de woonkamer en zie plots dat het 09u20 is. Ik kijk nog eens op mijn smartphone om de tijd na te kijken: jup, 09u20! Ik heb dus nog tien minuten tijd voordat ik moet vertrekken en ik ben nog niet eens aangekleed, heb mijn tanden nog niet gepoetst, mijn haren nog niet gekamd, mijn schoenen nog niet aan, vaak moet ik mijn fietssleutels nog zoeken, checken of ik mijn portefeuille wel bij heb en misschien nog eens van outfit veranderen omdat de weervoorspellingen toch niet echt kloppen. Het is niet nodig om op zulke momenten de bloeddrukmeter boven te halen om vast te stellen dat mijn bloeddruk veel te hoog is. Een slechte golf van adrenaline en nog een flinke scheut cortisol nemen mijn hele lichaam in beslag. Na veel gehaast en gestress, kom ik dan helemaal bezweet en gepanikeerd aan bij de huisarts. Na zo’n afspraak moet ik vaak een paar uur bekomen en ben ik meestal kwaad op mezelf: “Hoe kon ik de tijd nu weer zo uit het oog verliezen?” Het lijkt alsof de tijd constant wegglipt en ik blijf stilstaan en kan geen kant uit.


Ik kan intussen wel vaststellen dat dit een patroon is. Een slecht patroon weliswaar, maar niet iets dat ik kwaadwillig of bewust doe. Ik ben namelijk zo’n planner, hoe kan het dan toch misgaan? Het heeft even geduurd, maar ik ben er intussen achter: ik onderschat hoeveel tijd ik nodig heb voor taken/activiteiten zoals koffie zetten, de planten water geven, de tafel afruimen, etc. Klinkt logisch, denk je? Maar het is best wel confronterend om te merken dat je meer tijd nodig hebt voor zulke simpele dingen en die extra tijd ook mee moet gaan inplannen.


Ben je nieuwsgierig hoe dit bij jou zit?

Noteer dan eens een paar activiteiten: gaande van de was doen, e-mails checken, jezelf aankleden tot naar de winkel gaan. Noteer duidelijk (en eerlijk) hoe lang jij denkt dat je hierover doet. Voer de activiteit uit en time deze en vergelijk deze tijdspanne met de tijdsinschatting die jij op voorhand hebt genoteerd. Zit je er helemaal naast? Dan is de kans groot dat ook jij een verkeerde tijdsinschatting maakt en je je vaak nog vasthoudt aan hoelang je er vroeger (voor jouw NAH) over deed.


Hoe heb ik dit opgelost?

Wel, de eerste stap was een cruciale, maar ook de moeilijkste: aanvaard dat je meer tijd nodig hebt voor allerlei taken. Sla deze stap dan ook niet over door jezelf te proberen overtuigen dat het telkens aan externe factoren ligt of dat je gewoon maar meer je best moet doen. Neen, het is vrij logisch; als je een NAH hebt, heeft je brein meer tijd nodig om te verwerken, aan te sturen,... Soms kamp je ook nog met motorische en/of mobiele beperkingen en gaan dingen gewoonweg trager. Dus: wees mild voor jezelf en accepteer het. Dit is een onderdeel van die “nieuwe ik” te omarmen. “Oude Nickie” kon ‘multitasken like a boss’ en stemde afspraken nauwelijks foutloos op elkaar af. Maar dat heb ik moeten loslaten.

De tweede stap is dat je zoals ik hierboven heb geschreven best eens bijhoudt hoe lang taken voor jou effectief duren. Je kan dezelfde taken zeker een paar keer herhalen en dan een gemiddelde tijdspanne nemen. De ene dag is de andere niet. Eventueel kan je nog aanvullen met mogelijke beïnvloedende factoren: slecht geslapen, ziek zijn,...

Eens je beter kan inschatten hoeveel tijd je écht nodig hebt voor bepaalde taken, kan je dit beter gaan inplannen. De derde stap is dan ook op zoek gaan naar hulpmiddelen om de tijd beter in het oog te houden en in te plannen. Ikzelf gebruik de agenda van mijn smartphone meer en veel gerichter. Als ik een afspraak inplan, plan ik meteen ook een tijdsblok vóór de afspraak in voor bijvoorbeeld de verplaatsing, het klaarmaken, etc. Maar ook na de afspraak voorzie ik een tijdsblok om te rusten en eventueel dingen in orde te maken die afgesproken zijn tijdens de afspraak.


Als je weet dat je op pad moet, probeer dan al zoveel mogelijk dingen klaar te leggen die je nodig hebt voor jouw afspraak (portefeuille, handtas, documenten,...). Ook jouw kledij, een paraplu, fietssleutels, boodschappentas,... kan je eventueel al de dag ervoor klaarleggen. Gebruik gerust je alarmen op je smartphone als herinnering of waarschuwing.

Geen fan van de digitale methode? Uiteraard kan je ook met een gewone papieren agenda werken en met notities. En draag dan zeker een horloge als je kan. Dit triggert ook om vaker de tijd te checken. Een alarm kan je dan eventueel instellen met behulp van een kookwekkertje.


Ik geef toe, deze blogpost komt vrij belerend en misschien iets te vanzelfsprekend over, maar voor mij heeft dit geholpen om de tijd niet zomaar meer te laten wegglippen. Dat zou gewoonweg zonde zijn.

Deel gerust ook jullie eigen tips!

54 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Vrijspraak

Maskers af.