Zoeken
  • Nickie Maes

Als het hoofd niet mee wil.

Bijgewerkt op: 11 mei



Laten we daarmee beginnen. Een van de zovele motiverende memes, foto’s, afbeeldingen, quotes,.. die ik tegen kwam in één van mijn (internationale) Facebook zelfhulpgroepen. Iedere dag post er wel iemand iets persoonlijks in deze groepen: een vraag, een kreet, een klaagzang, een ongepaste mop,… De ene is optimistisch, de ander net niet. De ene richt zich tot God en een “bless us all”, de ander houdt zich net vast aan cijfers, statistieken en doktersadvies.

En dat is ok.


Er was wel 1 postje dat er dit keer uit sprong. Iemand gooide volgende vraag in de groep:

“Name a simple task that others take for granted.”

Een simpele vraag zou je denken, eentje die je zo zou wegscrollen…


Wel, ik overwoog ook eerst om dit postje niet te bekijken, maar ik was te nieuwsgierig naar anderen hun antwoorden… Er kwamen dan ook enorm veel reacties en eens ik begon te lezen had ik letterlijk om de 3 seconden een “aha, ik ook”- moment.


Een kleine greep uit de massa reacties van wat NAH-patiënten niet meer goed kunnen, missen in hun dagelijkse leven én die ook voor mij van toepassing zijn:

– iets smeren op een boterham

– veters knopen

– hakken kunnen dragen

– op oneven grond wandelen

– werken

– autorijden

– een beker vasthouden in je “slechte” hand zonder het kapot te knijpen

– een muntje oppikken

– haren wassen en drogen

– haren vastmaken

– nagels knippen

– kledij plooien

– bed opmaken

– iemand met beide armen knuffelen

– een kauwgompakje opendoen

– jezelf krabben met je “slechte” kant

– typen

– de hele dag wakker blijven

– lopen

– fietsen

– wandelen

– rechtstaand kledij aan doen

– met mes en vork eten

– in de handen klappen

– een zakdoekje nemen

– koken

– een conversatie voeren met meerdere mensen tegelijkertijd

– de trap nemen

– de vaatwasser uitladen

De lijst gaat uiteraard nog wel even door… maar ik wou dit toch al delen omdat het gaat om de meest absurde,vanzelfsprekende dingen waarbij je elke dag iedere keer weer opnieuw geconfronteerd wordt met je niet-zichtbare beperkingen. Anderen zien “niks” aan je. Je hebt immers nog ledematen, je zit niet in een rolstoel, je kan nog praten,… Sommigen gaan nog een stapje verder en beweren dat het “enkel in je hoofd zit”. Wel ja, “het zit in mijn hoofd” en net zoals bij vele andere NAH-patiënten werkt het hoofd vaak niet mee. En als het hoofd niet mee wil, functioneert de rest ook niet….



19 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Kerstkoorts