Zoeken
  • Nickie Maes

Angst.

Bijgewerkt op: 11 mei


Ja, onbegrip. Ik kan er een heel boek over schrijven intussen. Nog een jaar van "zelfanalyse, omgaan met NAH-patronen, psychologische inschattingen maken van hoe anderen kunnen reageren" en ik kan er misschien nog een extra diploma mee behalen.



Maar ik heb ook de keerzijde uitvoerig bekeken. Want ja, ik moet nu eenmaal begrip opbrengen voor mensen die onbegrip hebben voor mij. 🤷🏻‍♀️ En na vele emotionele en frustrerende analyses, eindeloos gepieker en vermoeiende gesprekken merkte ik steeds meer op dat het niet enkel draait om egoïsme, slechte manieren, kortzichtigheid, apathie of onwetendheid. Maar ook angst.

En daarmee bedoel ik niet enkel angst om verkeerd te reageren, maar ook angst om in een gelijkaardige situatie terecht te komen.

Want ik ben één van die levende bewijzen dat we absoluut niet onsterfelijk zijn. Dat je geen pensioengerechtigde leeftijd moet hebben om in medische problemen te komen. Dat alles héél erg plots kan veranderen. Dat het leven toch wel fragiel is en dat een goede gezondheid geen standaard 'for granted' wens moet zijn bij de volgende nieuwjaarswensen. Dat jouw levenskwaliteit plots enorm kan veranderen. Dat jouw (levens)plannen volledig gewijzigd kunnen worden. Dat een goede gezondheid niet altijd iets is waar je constant controle over kunt hebben. 🤷🏻‍♀️


En als mensen mij zien (of eerder: horen, blog lezen,...) kan dat ook confronterend zijn. Mij zien sukkelen, crashen, overeind komen om dan terug te crashen doet mensen waarschijnlijk wel eens denken aan al het bovenstaande. En dan is het normaal dat er angst is en velen liever de andere kant op kijken.

Plottwist: ik heb dit zelf ook!

gif

Ik beëindig eind oktober namelijk mijn revalidatie in het ziekenhuis, niet enkel omdat ik die verdomde oefeningen kotsmoe ben, maar mede omdat de omgeving me ook te deprimerend wordt na een jaar. Telkens ik me door die ziekenhuisgangen begeef iedere dinsdag -en vrijdagmiddag, probeer ik steeds weer opnieuw alles buiten te sluiten. Ik zie veel (ernstig) zieke mensen, mensen in rolstoelen, mensen zonder ledematen, de beruchte ex-coronapatiënten met hun enge beademingstoestellen, ... Ik hoor ook de meest afschuwelijke verhalen. Selectief en op commando blind en doof worden, zat jammer genoeg niet inbegrepen in het NAH-pakket, dus ja het is niet makkelijk om altijd die full focus op die verdomde ergotherapie en zoveelste squad-oefening aan te houden. Ik ga amper gesprekken aan met de andere patiënten of de therapeuten. Tenzij het niet anders kan. Wie is hier nu de vermijder? 😉 Maar dat lukt uiteraard niet altijd. Laatst nog tijdens het wachten bij de neuropsycholoog, begon een verwarde oudere vrouw in een rolstoel in vraag te stellen waarom ik er ook zat te wachten want zij had een afspraak met de neuropsycholoog. Een paar minuten later had ik waarschijnlijk al 6 keer uitgelegd dat ik wel degelijk ook een afspraak had op het bewuste uur en dat het waarschijnlijk om een vergissing ging en in diezelfde tijd had de mevrouw al 7 keer uitgelegd wie ze was en wat ze er deed. Maar ze was eigenlijk toch niet zeker meer. Plottwist 2: mevrouw had zich vergist van uur en werd teruggebracht naar haar kamer.


Ik kan heel dat revalidatiegebeuren in het ziekenhuis proberen uitsluiten zoveel ik wil, maar ik word er toch constant aan herinnerd hoe ik niet wil worden. Eenzaam. Hulpbehoevend. Onwetend. Niet meer (altijd) weten wie je bent. Wie je ooit geweest bent. Het gaf me zo een paniekgevoel dat ik mijn "wilsverklaringen" in een sneltempo heb ingevuld samen met de therapeut. Ja, geen rooskleurig onderwerp. Ik ga er dan ook niet verder op in. Toch niet nu. ;) Maar insider tip voor de geïnteresseerden:

https://leif.be/



En door dat buitensluiten, geen gesprekken aangaan, etc. kom ik misschien zelf ook onbegripvol over naar anderen toe terwijl dit eigenlijk helemaal niet mijn bedoeling is. En dan kom ook ik uit bij die angst. Als dat geen zelfreflectie is... ;-)




Uiteraard neemt dit nog altijd niet weg dat het heel belastend is om op onbegrip te stuiten in allerlei situaties waar je zelf vaak niet eens vat op hebt. Wel, vooraleer dan kwaad of teleurgesteld te worden, probeer het eerst eens van die andere kant te bekijken. Waarom is er onbegrip? Komt het voort uit onwetendheid, egoïsme, apathie,.. of misschien toch (ook) uit angst? Probeer diegene die aan de andere kant staat toch wat meer credit te geven af en toe. En merk je toch op dat hoewel jij er alles aan gedaan hebt om die ene persoon te betrekken, overtuigen, informeren,... en er verandert niks? Onthoud dan vooral deze:




59 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Kerstkoorts