Zoeken
  • Nickie Maes

Back on track.

Bijgewerkt op: 11 mei

Het was een langverwachte ontmoeting waar ik enorm naar had uitgekeken. Ik graaide ze dan ook met veel opwinding en enthousiasme uit het rek: mijn loopschoenen! Deze deftig aantrekken, verdient sowieso al een puntje bij.


De kinesist was gelukkig vrij positief toen ik deze week schoorvoetend polste of ik het joggen terug mocht oppikken. Maar uiteraard met voorwaarden… What else? Ze raadde me het alombekende “Start to run”-schema aan, maar met een NOG tragere trainingsratio (ja, dat kan). Concreet doe ik dan 3 weken over 1 week…


Het is zondag. Stralend weer. Tijd zat. Ideaal moment om het joggen eens uit te testen.

Het Stadspark in Antwerpen is sowieso een populaire plaats bij lokale bewoners om te bewegen. Tel daar nog eens allemaal die mensen bij met hun goede nieuwe jaar voornemens en

de algemene corona moeheid: et voila! Je krijgt een drukbevolkt park vol met joggers in alle categorieën, wandelaars, bakfietsmensen en schreeuwende kinderen.


Het lopen ging me wel af, maar mijn stappen werden wel steeds ongecontroleerder met de minuut. Ik had me hier wel op voorbereid, maar toch voelde ik niet meteen de voldoening waar ik op had gehoopt. Ik voelde me idioot. Ik voelde me niet in vorm. Ik voelde me onzeker. Joggers van pensioengerechtigde leeftijd (!) staken me zelfs voorbij. Ik dacht meteen wat moeten anderen hier wel niet van mij denken? “Weer zo een idioot zonder enige basisconditie met valse goede voornemens die waarschijnlijk na 3 loopsessies alweer stopt? En waarom loopt zij zo marginaal? Met een rare zwengelende linkerarm? En waarom pauzeert ze zo veel?”




Ik wilde schreeuwen: “Ik heb een herseninfarct gehad! Ik ben normaal veel beter dan dit! Ik heb de Ten Miles gelopen! Ik zat in een loopclub!” Maar dan wordt de politie waarschijnlijk opgeroepen met de melding:

“joggende eenzaat gesignaleerd in stadspark. Gefrustreerd en mogelijk gevaar voor anderen. “


En dan keek ik nog eens beter in het rond. Mensen keken helemaal niet op als ik voorbij kwam gewaggeld. Dit zat weer eens in mijn hoofd. So who cares? They don’t. Ik doe dit dan ook voor mezelf, niet voor anderen. Vier maanden geleden kon ik amper naar het toilet wandelen en kijk: Hier sta ik weer in mijn loopoutfit. Het is enorm vermoeiend om die negatieve gedachten altijd opnieuw te moeten counteren en net zoals een advocaat de zaak steeds vanuit een ander standpunt te moeten bekijken en verdedigen. Maar deze inwendige pleidooien zijn een noodzaak. En meestal wint de positieve “let’s go for it”-kant dan uiteindelijk wel.


Terug joggen was naast de fysieke overwinning, ook mentaal een grote stap voor mij. Het gaf me sowieso een wrang gevoel. De laatste keer dat ik liep, vond namelijk ook het grote, boze “cva-moment” plaats.

Donderdag 8-10-2020, ’s avonds tijdens de wekelijkse intervaltraining met de loopclub. Het ene moment zat ik nog in een rush van het laatste sprintje, en het andere moment zakte ik plots door mijn benen en werd ik naar het dichtstbijzijnde bankje begeleid waar ik mijn laatste zes avondmalen van die week nog even heb overgegeven.


Uiteraard flitste het wel eens door mijn hoofd: “Wat als het opnieuw gebeurt? Ik wil niet weer naar het ziekenhuis. Misschien hou ik er dit keer dan nog meer aan over? Misschien blijf ik dit keer wel verlamd of kan ik niet meer praten? Ik wil niet opnieuw van nul beginnen.”


Maar Angst is nooit een goede raadgever. Gelukkig nam Koppigheid dan maar weer eens over vandaag.





14 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Kerstkoorts