Zoeken
  • Nickie Maes

Bewegen blijft een plezier.

Bijgewerkt op: 11 mei

Mijn dagelijkse “leven” lijkt enorm klein en beperkt geworden door die verdomde afhankelijkheid.

Ik mis mijn vrijheid, spontaniteit, op de fiets of in de auto springen en eender waar naartoe kunnen gaan, sporten op locatie, gaan werken op kantoor,…Die verdomde coronamaatregelen helpen ook niet veel natuurlijk… Het lijkt wel een lockdown in een lockdown..


Maar van al die beperkingen die ik nu heb, blijft het niet kunnen sporten en zo geen fysieke uitlaatklep hebben, me nog het allermeeste storen. Buitenstaanders snappen het niet. En dokters of therapeuten al zeker niet. “Waarom wil dat malle kind per se gaan joggen als ze nog niet eens 3km kan wandelen zonder pijn of kan fietsen zonder omver te vallen?”

En eerlijk, ik begreep het ook niet meer. Waarom word ik elke keer zo kwaad en verdrietig als ik anderen zie sporten? Waarom sta ik elke dag op, doe ik die onnozele fitbit aan en ga ik als een freak onnodig veel de trap op en af in huis omdat ik enkel zo aan “mijn dagelijkse stappen” geraak omdat ik de hele dag niet buiten kom? Waarom voel ik me constant schuldig als ik de revalidatie of mijn zoveelste “blokje rond de kerktoren” skip? Waarom wringt dit toch steeds zo extra hard? Het was niet dat ik ZO hard genoot van die wekelijkse “pre beroerte loopjes”. Voor mij was het een uurtje zweten en hijgen in een t-shirt “runner’s high is een leugen” en me telkens ergeren aan de die-hards joggers die me met twee vingers in de neus voorbij komen gesjord in een t-shirt van hun zoveelste marathon die ze al hebben uitgelopen. Je weet wel, die sporters die zelfs een camelbag mee hebben en onderweg nog al zingend en fluitend wat niet-zwetende selfies nemen voor hun instagramverhaal.


In plaats van mezelf telkens fysiek af te beulen, kon ik wel leukere dingen bedenken om te doen op zondagochtend (tijdens hittegolven zelfs extra vroeg opstaan ) of tijdens de lunchpauze van het werk met als gevolg te moeten overwerken als een gek.


Ik moest het toch eens nagaan. En hoewel ik niet graag “te veel in mijn hoofd zit”, was het wel eens nodig want dit gaat duidelijk verder en dieper dan enkel niet in staat zijn om te sporten. Het voelt heel erg dwangmatig en verstikkend: alsof ik MOET sporten, intensieve cardio MOET doen, constant MOET revalideren, mijn lichaam constant MOET uitdagen, mijn calorie-inname MOET beperken, dat glaasje wijn bij het eten MOET compenseren, ervoor MOET zorgen dat ik zeker geen andere (grotere) kleren moet kopen. Ik moet niet meer verder gaan waarschijnlijk, want voor mij was het ook al lang duidelijk. Sporten was voor mij ook al een lange tijd compensatie en onderdeel van een ziek en dwangmatig vernietigend zelfbeeld. Ik was en ben zo één van die mensen die gewoon “sport om te kunnen eten.”


Telkens ik deze uitspraak ergens hoor of lees, ben ik wel opgelucht. “Oef, ik ben niet de enige zot.” Sporten was voor mij een manier om de “schade te beperken”, te tonen dat ik me echt wel bewust ben van hoe ik eruit zie en “iets aan dat lichaam wil doen”, dat buikje wel wil wegwerken, die slechte genen van “forse benen” wel wil aanpakken door er “sportieve benen” van te maken…

Dat slechte zelfbeeld en het oneindige jarenlange bodyshamen sinds kindertijd (want ja, het waren de nineties; body positivisme was nog niet in de mode toen, maar buffalo’s wel ) is een potje dat ik liever gesloten houd. Dat potje is wel al eens vaker open geweest, maar er kwam tot nu toe nooit iets goeds uit.


De grootste klucht was wel dat ik er altijd zo van overtuigd was dat zolang ik sportte, ik wel goed bezig was voor mijn lichaam en dat ik dan net die bewuste avond op 8 oktober tijdens een intensieve intervaltraining mijn beroerte kreeg.


Puur toeval, volgens de dokters… Maar voor mij lijkt het steeds meer een soort van wake-up call van mijn lichaam, misschien zelfs wel een kleine middelvinger… Voor al die jaren dat ik mijn lichaam niet goed genoeg vond, me liet overtuigen door anderen dat het niet goed genoeg was, allerlei fysieke waarschuwingssignalen heb genegeerd (random epilepsieaanvallen, burn-out, depressies, pijn,…). Allicht was het toeval, maar ik bekijk het als een bruuske en slecht getimede waarschuwing van mijn lichaam.


Niet dat ik nu mijn wens om terug te kunnen sporten en meer bewegen plots moet loslaten, maar wel dat ik beweging moet zien als ontspanning en geen uitvlucht, noodzaak of omdat het wel “goed overkomt”.


Het beter en meer bewegen heeft bovendien nog wel meer voordelen dan enkel strakkere billen krijgen. Een of andere wandeling doen in een Oostenrijks bergdorp is nu eenmaal makkelijker als je al wat conditie hebt. Niet bezweet en lijkbleek moeten toekomen op je werk omdat je een paar km hebt gefietst… waarbij je collega’s misschien al zouden klaarstaan met reanimatiemateriaal omdat jij “die ene bent die al es een beroerte kreeg tijdens het sporten.”

Zelfs een namiddag in Antwerpen wandelen zal ik dan beter kunnen “verteren”.

Al was het maar om terrasjes te gaan doen voor dat glaasje wijn…


Bewegen MOET een plezier blijven. En nu nog zelfs meer dan ooit.

46 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Kerstkoorts