Zoeken
  • Nickie Maes

Boxed up.

Bijgewerkt op: 11 mei

Hokjesdenken. We doen het graag. We doen het veel. Het geeft ons een zekere "structuur en houvast". Het geeft een zekere rust als je iemand ziet en dat je die ook meteen kan indelen in een categorie, bijvoorbeeld: "neurotische moeder", "hoogopgeleide workaholic", "werkloze bedweter",... Werkelijk alles is mogelijk, het hangt er maar vanaf hoeveel hokjes je dagelijks te vullen hebt... 😉


Maar naast verschillende hokjes, hebben we ook verschillende rollen te vervullen. Een doorsnee mens is vaak tegelijkertijd een kind, vriend/in, collega, familielid, buurman/vrouw, etc. Zonder al te veel in detail te gaan, zijn dit al heel wat rollen. En ik had die rollen ook, maar ook het hersenletsel zorgt hier weer voor opschudding. Ik was onder andere een kind, partner, vriendin en collega,... Maar in iedere rol die ik te vervullen heb, moet ik opnieuw mijn plaats zoeken. Zo ben ik niet langer de planner en initiatiefnemer in al mijn persoonlijke relaties. Door gebrek aan energie moet ik steeds meer afwachten tot mensen mij contacteren als ze eens in een bui van ambitie en ondernemerschap zitten. Ik ben niet langer de punctuele, altijd "ja"-knikkende collega, ik moet helaas steeds meer "nee" zeggen... voor mezelf en voor mijn gezondheid. En dat wringt.


En net toen ik begon te wennen aan: "Nickie; de NAH-Patiënt", kreeg ik er bij de mutualiteit nog een hokje bij.

Zij lieten me namelijk weten dat ik een jaar na de beroerte, begin oktober dus, in het "invaliditeitshokje" terechtkom. Standaardprocedure. Geen uitzonderingen. Werk hervat of niet. Ambitieus of niet. Jong of niet.

De mutualiteitsdokter mompelde dat dit vooral impact zal hebben op mijn inkomen. Maar ik hoorde het niet echt, vooral die benaming moest nog tot me doordringen. Tegenslag gehad? Ja. Moeilijk parcours afgelegd? Ja. Nog moeilijke trajecten af te leggen? Ja. Maar (parttime) invalide? Het voelt als een soort afwijzing, alsof je niet nuttig meer bent voor de maatschappij.


gif

Tegelijkertijd komt bij mij de faalangst en die perfectionistische kant weer op de voorgrond: "Had ik dan terug 100% hersteld moeten zijn op minder dan een jaar tijd? Heb ik dan niet hard genoeg mijn best gedaan?" Wetende dat de vele dokters die ik intussen heb gesproken altijd een zeer ruim tijdsframe namen van een aantal jaar?


Het was dus de controle-arts van de mutualiteit die het bommetje liet droppen. Enigszins zenuwachtig was ik vroeg present op de afspraak met deze arts vergezeld met een enorm dossier aan medische verslagen die ik had meegenomen die bewuste ochtend.

Ik voelde me een vertegenwoordiger van een prestigieus farmaceutisch bedrijf... maar ipv te onderhandelen over miljoenencontracten, moest ik onderhandelen over mijn eigen gezondheidstoestand.


Ik had zelfs enkele antwoorden voorbereid voor het geval de arts te onempatisch zou reageren of totaal niet op de hoogte zou zijn van mijn medische situatie of zou twijfelen aan mijn bereidwilligheid om terug te vechten voor mijn herstel en "normale " leven. Alsof je als 29-jarige met twee diploma's en recent afgesloten hypotheek er bewust voor zou kiezen om voor de rest van je leven thuis te zitten afhankelijk van wat de maatschappij je "wil en kan geven". 🤷🏻‍♀️

Maar daar had de arts geen interesse in. De dokter focuste vooral op hoe lang ik al (deels) arbeidsongeschiktheid ben en hoe lang ik misschien nog te gaan heb. Helaas.. weer eens die glazen bol vergeten.


gif

Terwijl de dokter maar bleef doordrammen over wat ik nog af te leggen heb, focus ik voornamelijk op waar ik al vandaan kom... De dokter legde nadruk op de nodige formulieren die nog in orde moeten gebracht worden. Ik ben vooral bezig met concrete acties, geen formulieren...


Het kwam zeker niet onverwachts, maar deze "nieuwe rol" moest ik even laten binnenkomen. Invalide. Wat dit juist inhoudt, weet ik nog niet. Om nog maar te zwijgen over de papierberg die nog op me zal afkomen. En intussen zal ik wel in dat hokje gaan zitten, zolang ze de sleutel maar niet weggooien...



89 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Kerstkoorts