Zoeken
  • Nickie Maes

Busted.

Bijgewerkt op: 11 mei

Ik heb mezelf voor het eerst in 7 maanden tijd op heterdaad betrapt op zelfmedelijden!

Het gebeurde bij de psycholoog. Psycholoog nummer drie nota bene. Still counting… Diegene die bij het pakket komt in het revalidatiecentrum voor oudjes en anderen in Beveren.

De psycholoog zag dat ik het moeilijk had (ja, zelfs met mondmasker kan je nog emoties zien)…


Ze vroeg waar of bij wie ik kon ventileren, met wie ik praat over heel mijn gedoe, als het wat moeilijker gaat,… Toen ik mijn schouders niksvermoedend optrok, begon ze allerlei mogelijkheden op te sommen net zoals de specials in een restaurant: “Je ouders? Andere familieleden?Je vrienden? Je collega’s? Je vriend?” Ik bleef neen schudden, trok mijn schouders op…


Ik begon me zelfs te schamen toen ik het luidop uitsprak: “Neen…bij geen enkele kan of wil ik me genoeg openstellen, kan ik ventileren,… Het lukt me niet.”

Toen keek ze nogal gepanikeerd naar me en zei meteen met haar agenda in de aanslag: “Je mag altijd meer langskomen bij mij. Dat kunnen we wel regelen hoor”. Toen besefte ik het. Zij had medelijden met mij en ik heb medelijden met mezelf.


Ik had me er nog zo voor behoed en mezelf voorgenomen dat ik tegen niemand zou klagen of jammeren. Want ik heb zelf een enorme hekel aan mensen die zich heel de tijd blindstaren op hun problemen en zielig zitten te jammeren. En hier zit ik zelf dan nu… in tranen te klagen tegen mijn psycholoog. En ja, ik ben een ugly crier..


Ik ben officieel een van hen en ik schaam me kapot.

Die muur afsluiten heeft alleen maar voor meer rotzooi gezorgd.


Laat me zeggen dat er geen kant-en-klare handleiding is “hoe omgaan met een hersenletsel?” Niet voor mezelf. Noch voor mijn omgeving. Jammer genoeg. Geen voorbereiding met hoofdstukken over emotioneel verval. Ik zal die hoofdstukken zelf moeten schrijven. Emotioneel zit ik helaas nog op slot en laat ik zo wat niemand toe.


Maar op fysiek vlak, probeer ik wel vooruit te

gaan en ik heb sinds vandaag een extra kinesist, zo eentje die letterlijk een heel uur alleen voor jou vrijmaakt! Ik voelde me namelijk al een tijdje niet goed tijdens het joggen. Ik kon ieder moment crashen en telkens ik thuis kwam voelde ik me 12 jaar ouder… je weet wel: overal “pijntjes” die niet meer weg gaan. Het lijkt wel een package deal vanaf je de dertig nadert.

Deze kinesist was dan ook pijnlijk eerlijk: “Voor sporten is het nog te vroeg”. Bummer, maar ik ben blij dat er eindelijk eens iemand het in mijn gezicht durft te zeggen. Dat had ik nodig. Want anders had ik mezelf in de vernieling blijven joggen. Lopen of andere sporten in de toekomst sluit de kinesist dan ook niet uit, maar er is eerst nog ander werk nodig. Saaie onsportieve dingen staan nu nog op de planning zoals bekkenstabiliteit en krachtversteviging van de “zwakkere” linkse kant. Laten we daarmee al verder gaan en de rest zal ook wel volgen…

26 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Kerstkoorts