Zoeken
  • Nickie Maes

Cva is niet cva.

Bijgewerkt op: 11 mei

Ik krijg vaak dezelfde vragen nu ik thuis ben: hoe voelt het nu na jouw cva? Cva? Alles ok? Hoe gaat het? Wat nu?


Ik snap zeker dat veel mensen niet goed begrijpen wat er precies aan de hand is als ze mij zien. En dat je ze bijna luidop hoort denken: “Is zij wel echt ziek? Is dit niet gewoon aanstellerij?” Want ja, ik zie er nog vrij “normaal ” uit. Ik eet nog, ik drink nog, ik wandel, ik probeer nog plezier te maken. Mijn mondhoeken hangen niet scheef en zit niet te kwijlen, ik zit niet in een rolstoel, ik kan nog praten…


En dat is maar best ook. Vreemd en luguber om te zeggen, maar ik heb nog “geluk” gehad bij dit ongeluk. Ik vind dit zelf echt een vreselijk ongepaste opmerking waarbij je letterlijk alles kan overrelativeren, maar het is voor velen een makkelijkere en positievere manier om dingen te bekijken.


Vergelijkingen helpen vaak wel om dingen duidelijk te maken. Dus ik zal mijn gevolgen van cva proberen te vergelijken met alledaagse dingen.


De smartphone batterij

Een smartphone die maar half oplaadt. Je weet wel, die overpriced smartphones waarvan de batterij na 3-4 jaar later gewoon versleten is.

Well, that’s me… (minus overpricing). Als ik opsta ’s ochtends is dit voortaan met 60% batterij en daar moet ik de dag mee door zien te komen. Het lijkt alsof mijn lichaam gewoon een kapotte batterij heeft die niet vervangen kan worden. Spaarzaam zijn met mijn energie is waar het vanaf nu rond draait…Dus ook keuzes maken bij letterlijk alles wat ik wil doen: haar wassen OF handdoeken opvouwen? Want beiden gaat (voorlopig?) niet meer. Als ik het toch probeer, en tuurlijk heb ik dat al gedaan, zal mijn lichaam dit heel duidelijk bestraffen door me ellendig en doodmoe te laten voelen.. en dan is de dag afgelopen, simpel.



Een andere manier om de energiekwestie beter te begrijpen is de "Spoon theory" toepasbaar voor zowat iedereen die door ziekte aan (on)zichtbare gevolgen lijdt en aan energiebesparing moet doen.





De zattemansgang

Iedereen kent het wel en heeft het waarschijnlijk al zelf gezien of meegemaakt tijdens een te leuk (pre corona) feestje. Je zit neer, de glaasjes wijn gaan vlotjes binnen. Je voelt je wel ok, maar dan sta je recht, je wordt licht in je hoofd en je ledematen doen niet meer exact wat je wil dat ze doen. Gevolg: wiebelend en proberen om heel geconcentreerd en zo normaal mogelijk te wandelen. Maar vaak ziet dit er nog belachelijker uit en zit je dus officieel met de “zattemansgang”.

Wel, dat is hoe mijn wandelgang er voortaan uitziet zonder overmatig alcoholgebruik. Mijn hersenen moeten letterlijk bij iedere stap die ik zet uitvoerig coördineren en hercoördineren. En dat ziet er gewoon raar uit.


Het mierengeheugen

Een heel irritant en onzichtbaar gevolg van beroertes is geheugenverlies. Soms handig, want je vergeet slechte ervaringen ook sneller. Maar helaas blijven leuke momenten ook niet meer “plakken”. Dit heeft al tot veel gênante situaties geleid als er bijvoorbeeld herinneringen worden bovengehaald bij mensen zoals: ” Weet je nog op vakantie?” “Weet je nog toen we naar dat restaurant zijn gegaan?” En bij mij roept het vaak niks op, hoe hard ik ook probeer. Mijn geheugen geeft gewoon een brain death monotone pieptoon.. En je voelt je belachelijk als je weer zou moeten zeggen: “Nee, zegt me niks”. En om mensen dan toch maar niet te veel te schofferen, knik je maar snel ja en hoop je dat er niet te veel details besproken worden… Anders snel van onderwerp veranderen!




17 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Vrijspraak