Zoeken
  • Nickie Maes

De juiste weg

Bijgewerkt op: 11 mei

Ik weet waar ik vandaan kom, maar nog niet waar ik heen ga.


gif

Ik ben in oktober "vertrokken" van max. 5 minuten op eigen benen staan, hulp moeten vragen bij het douchen en aankleden tot het leren wandelen met een rollator. Ik ontdekte zo ook dat je met die rollator altijd je eigen stoeltje bij hebt...😉


Helaas was dit niet de beste tijdelijke oplossing omdat ik nogal "ineengezakt" rondliep en zo mijn rug overbelastte. Alsof mijn brein/lichaam dacht: "aha, een tool voor een 89-jarige, laten we ook ineens een dito houding aannemen." Mijn toenmalige medebewoners noemden het altijd "wandelen met oma" als we eens met zen vieren een luchtje gingen scheppen.


Tegen het einde van mijn opname in het revalidatiecentrum werd de rollator dan ook ingeruild voor deze rare stok met wielen.


Blijkbaar iets heel vooruitstrevend waarvoor ik een goede testcase bleek te zijn. Maar ook deze tool heb ik na enige tijd links laten liggen omdat het wandelen me beter afging.


Daarna, na mijn zelfgevraagd ontslag, werd ik dan overmoedig en dacht ik dat joggen ook wel terug zou gaan. Zelfs mijn behandeld fysiotherapeut was er volledig in mee en stelde voor dat ik maar es regelmatig alleen ging lopen.

Dit bleek echter geen goed idee.. Mijn lichaam was er echt nog niet klaar voor. Ik rende rond alsof ik net beschoten was in mijn linkerbeen, kreeg rare spier -en compensatiepijnen en bijgevolg kreeg ik een harde terugval. De kinesisten van toen hadden me hier helaas dus het verkeerde advies voor gegeven. Sindsdien staat denken en beslissen voor en over mijn eigen lichaam nog meer voorop waarbij ik mijn eigen simpele, maar vanzelfsprekende levensvisie aanhoud: "als het niet goed voelt, is het waarschijnlijk niet goed." 🤷🏻‍♀️

gif

Nu zoveel maanden later, blijft de revalidatie verder duren. Ik maak nog altijd progressie (weliswaar heel minuscuul), dus zien dokters geen reden om het af te breken. Ik hervatte zelfs intussen mijn werk al voor een klein percentage. Het lijkt allemaal goed te gaan, maar het blijft heel zwaar.

Om het heel cru en zonder al te veel beeldspraak te zeggen: ik ben momenteel te goed om slecht te zijn en te slecht om goed te zijn.


In het huidige revalidatiecentrum voel ik me niet thuis. De gemiddelde leeftijd is er 75 jaar en 60% van de mensen kan er niet eens "echt" wandelen.

Maar in het dagelijkse leven voel ik me evenmin thuis. Me verplaatsen kost me nog zoveel moeite en tijd. Alles lijkt nog te snel te gaan. Ik ben nog snel moe en mede daardoor heb ik amper sociale contacten. Ik kan niet sporten, geen hobby's starten of onderhouden, bijna geen real life contact hebben met kennissen of collega's. Mijn absolute maximum dagbesteding is nog 2x per week 2u thuiswerken en 2u revalidatie. En dan is het vaak nadien kiezen tussen douchen of opruimen.


gif

Ik koester absoluut geen liefde voor wiskunde, maar ik vergelijk mijn situatie toch vaak met de "venndiagram":


Specifiek voorbeeld: mijn mobiliteitsprobleem

De ene keer zit ik bij de dokter met totale focus op wat ik niet meer kan, met een enorme papierberg om mijn aanvraag te doen om te testen of ik ooit wel terug zou mogen autorijden (fyi: 3 maanden wachttijd om nog maar de testing te doen). De andere keer zit ik bij diezelfde dokter om te bespreken wat ik nog wel kan of zou moeten kunnen met nog eens een enorme papierberg om een gehandicaptenkaart aan te vragen of om aanspraak te kunnen maken op de "handicar"-dienst die me mits reservatie van 3 weken voordien wel eens naar de kapper kan brengen.

En in beide gevallen lijkt het alsof ik dan advocaat van de duivel moet spelen om de "andere kant" te verdedigen. Heel surreëel.

Noch vis, noch vlees noemt men dat wel eens. Dan ben ik maar kaas. 🤷🏻‍♀️

En hierdoor kan ik naar mijn gevoel grofweg twee kanten uit:


Optie 1. Accepteren dat ik voortaan altijd een "mindere" zal zijn in deze maatschappij en alle "tegemoetkomingen" die aangereikt worden dan ook aannemen met het nog functionerende hand. Ookal voel ik wel dat ik beter wil en kan.


Optie 2. Niet accepteren dat ik een "mindere" ben en gaandeweg wat meer foefelen, wringen, vechten, zwijgen of in andere gevallen net spreken om toch min of meer mijn plaats terug te krijgen. Ookal voel ik dan wel dat ik mezelf forceer en wat vaker zaken zal moeten opkroppen.


De afgelopen weken heb ik hier vaker over nagedacht en mee in de knoop gelegen. Ik zie dan soms die folder van de handicar op tafel liggen en denk dan: " no way".

Tegelijkertijd zie ik een of andere trektocht op tv of mensen in een of andere melige Netflix-film met personages die de "American Dream" zouden beleven, probeer ik me kort in te beelden hoe het voor mij zou zijn en denk ik ook: "no way".


gif

Ik denk dat ik voor mezelf wel besloten heb dat het optie 2 wordt. Maar dat zal zowel fysiek als mentaal nog een lange weg zijn waardoor ik regelmatig het gevoel zal hebben dat ik verdwaald ben.

79 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Kerstkoorts