Zoeken
  • Nickie Maes

Dertig en doen.

Bijgewerkt op: 11 mei

Afgelopen woensdag vierde ik mijn dertigste verjaardag... Niet de meest "leuke" leeftijd.



Hoera! Ik denk dat iedere mede dertiger wel een dubbel gevoel had toen ie op tram 3 stapte, maar voor mij was het extra speciaal. Hoewel er een jaartje bij is gekomen, was deze verjaardag toch nog wel meer een voltreffer dan vorig jaar.. Een korte vergelijking van mijn 29ste en 30ste verjaardag in beeld:









Voor de aandachtige lezers onder jullie: ja, mijn dertigste verjaardag heb ik in het buitenland gevierd en niet in het ziekenhuisbed: meer bepaald in een fancy hotel met koloniale inrichting zodat je je met heel veel verbeelding in het zomerse Zuid-Afrika waant en niet in het killere Nederland. Het was een mooi verjaardagscadeau van mijn vriend Pieter. En om het dan ook volledig in zijn woorden te zeggen: "we hebben het er eens goed van gepakt." Een mooie suite, een viergangen diner, een koninklijk ontbijt, roomservice,... Kortom: alles erop en eraan.



En het roept allicht wel vragen op zoals: "Waarom lukt dat wel en werken niet?" "Zou ze niet beter wat uitrusten?" "Moet zij niet in het ziekenhuis zitten?" En even terzijde: ik heb geen zotte "snel-voor-ik-30-word-dingen"

kunnen doen, ik kon me niet laten gaan met de aangepaste wijnen tijdens het diner en mijn slaaproutine van 10u slaap per nacht liep zeker verder.

Wel, voor mij was dit dan ook net wat ik nodig had. Ookal had ik mij mijn dertigste verjaardag nog altijd anders voorgesteld. "Anders", dat is nu eenmaal mijn nieuwe kernwoord geworden.

Voor mij draaide het er vooral om om eens weg te kunnen zijn. En even het hele afgelopen jaar als 29-jarige NAH-er achter mij proberen te laten. Helaas kwam naast een jaartje erbij ook de NAH wel weer terug mee naar België, maar mijn batterijen en mindset zijn dan toch weer wat meer opgeladen. En mits ik meestal graag een tip of all-around advies wil geven in iedere blogpost, wil ik hiermee ook afsluiten:



Nogal "to the point" denk ik. Maar iets waar ik me sinds afgelopen jaar veel bewuster van ben geworden: "er komt misschien geen later meer". Het is zelfs een beetje verwaand dat je ervan uitgaat dat er nog vele latere jaren komen (in goede gezondheid). Je kan dit opvatten als cynisch of pessimistisch, maar ik hoop dat je het vooral bekijkt als een schop onder je kont. En het zij nu eenmaal zo: als je hulpbehoevend bent geworden, als je leven op zijn kop is gegooid, als je hele toekomst onzeker is geworden, ga je véél bewuster om met momenten en plannen.

Dus: als er iets is dat je NU wel al kan en wil doen en het heeft geen bepaalde gevolgen of redenen waarom het niet kan. En het zou jou en misschien nog anderen ook gewoonweg gelukkig kunnen maken? Waarom dan nog wachten? Doen. Gewoon doen. Want wie zegt er dat er een later komt?



93 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Kerstkoorts