Zoeken
  • Nickie Maes

Geen connectie.

Bijgewerkt op: 11 mei

Er is al een halfjaar geen of een slechtere connectie. Niet enkel tussen mijn brein en lichaam hapert het soms. Maar ook met mijn directe omgeving lijk ik soms geen connectie (meer) te hebben.


Ik wijt deze “netwerkonderbreking” met mijn therapeuten, psycholoog, kennissen, vrienden, familie,….dan ook voornamelijk aan mezelf zonder er een al te groot schuldgevoel bij te nemen.


Het is namelijk heel erg moeilijk om me open te stellen.

Ik kan en kon er ook niks aan veranderen. Het rare was dat ik absoluut wel besefte dat ik me afsloot, heel lastig ook voor mijn psycholoog (veel awkward silences als gevolg), maar toch lukte het me niet om er iets aan te doen. Tijdens de therapieën zag ik andere patiënten soms openbloeien, letterlijk hun hele levensverhaal delen. Sommigen waren naar mijn mening zelfs “emotionally slutty”. Terwijl ik amper wilde delen wat ik vorig weekend had gedaan.


Telkens ik er aan dacht om toch eens te praten over mezelf, leek het alsof er plots een emotionele deur op slot ging en ik gemuilkorfd werd.


En er zullen allicht vele verschillende theorieën zijn waarom ik me zo gedraag. Waarschijnlijk een feestprojectje voor menig psychisch personeel.


Ik heb mezelf in ieder geval weeral dure psychische consultaties uitgespaard dankzij een recente “zelfanalyse” tijdens het smeren van mijn boterhammen met confituur. Ikzelf denk dat het vooral om behoeften draait. Misschien heb ik gewoon geen nood aan klagen tegen de therapeuten? Wenen bij de psycholoog? Small talk met andere patiënten?


Die “afsluiting ” lijkt me ook een gevolg van iets dat me mateloos begint te ergeren, namelijk het “anderen (denken te!) weten wat goed voor je is”-fenomeen. Dit gebeurde de laatste maanden vrij onopvallend en sluipt er geniepig in zoals een mini larve zich kalm en onopgemerkt nestelt, maar eens ik het door had en er meer begon op te letten ontpopte het zich plots tot een niet te negeren, uitbundige zwerm bijen.


En als ik me afsluit, niks meer actief deel met anderen, wordt dit fenomeen tegelijkertijd ook meer in de kiem gesmoord.


Het werd anders zo enorm frustrerend dat anderen steeds voor mij beslissen wat “goed is voor mij”. Dat uit zich in doktersadvies zoals “neem toch maar je pilletjes, ook al voel je je er niet goed door”. Liever constant

gedrogeerd door het leven dan terug een beroerte of epilepsieaanval zeker?

Maar ook non-stop “advies” van mijn naaste omgeving: “misschien moet je dit, misschien moet je dat…”


Misschien moet ik juist niks behalve vooral naar mezelf luisteren, niet?


Alleszins. Ik werk heel hard aan die fysieke en neurologische connectie tussen brein en lichaam. En het lijkt ook steeds meer alsof die linkerkant eindelijk wat meer “back in the game is”.

24 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Kerstkoorts