Zoeken
  • Nickie Maes

Het recht om (niet) vergeten te worden.

Bijgewerkt op: 11 mei

Jeej, we hebben een huis gekocht! Ik kreeg het nieuws dat ons bod aanvaard was ’s ochtends via de telefoon op het werk op 8 oktober 2020. Diezelfde avond kreeg ik dan mijn beroerte tijdens het joggen. .. Net alsof het universum, het lot, God, whatever (I’m a non-believer)…een soort van tegensignaal wilde geven.


De compromis, lening, notarisafspraken, etc. werden allemaal netjes geregeld de afgelopen maanden. Voornamelijk door mijn vriend dan, het hele “jeej, we hebben een huis gekocht”-circus ging wat aan mij voorbij. Helaas.


Het enige wat nog moest gebeuren, waren de bijhorende verzekeringen afsluiten. Naast de brandverzekering, familiale verzekering, etc. waren voornamelijk de schuldsaldo -of levensverzekeringen nog een groot vraagteken gezien “mijn situatie”. Normaal zou dit voor een niet-rokende, “cleane” 29-jarige geen probleem mogen zijn en krijg je allicht een gunstig voorstel. Hup, even handtekenen en klaar. Maar heel dat cva-gedoe gooit ook hier weer roet in het eten en plots ben ik toch niet echt een “makkelijke kandidaat”.


Een lastig, oncomfortabel gesprek met de verzekeringsmakelaar werd dan ook ingepland en voorzien. Ik ben altijd achterdochtig geweest naar banken en verzekeraars toe. Voor mij is dit gewoon ook een “out in the open” maffianetwerk, maar dan wel met welbespraakte vertegenwoordigers, mooiere bovengrondse kantoren en (wellicht?) zonder bijhorende wapen -of drugshandel…


Het recht om vergeten te worden: halleluja. Goed dat dit bestaat! Voor de onwetenden: dit is een wet van toepassing sinds februari 2020 die er onder andere op toeziet dat de verzekeraar geen hogere premie mag aanrekenen aan patiënten die al enige tijd genezen zijn van een ernstige ziekte. Hier hangen uiteraard weer heel wat voorwaarden aan vast en er zullen nog steeds veel mensen uit de boot vallen, maar het is al een stap in de goede richting…


Als herstelde patiënt van eender welke aandoening, word je waarschijnlijk op allerlei andere manieren al genoeg herinnerd aan die kutperiode en hoef je dit niet nog eens extra in je portemonnee te voelen.


Mijn herstel is nog volop bezig, ik zit absoluut (nog) niet in het “minder risico”-vakje. Het besluit was dan ook dat de verzekeraar dit toch nog eens moest bekijken en of we niet beter wachten tot na de revalidatie om de schuldsaldoverzekering aan te vragen. Helaas was ik net die dag mijn glazen bol thuis vergeten om mijn toekomstig revalidatie – en hersteltraject door te kunnen geven.


Lastig, maar er was nog iets anders dat me opviel en ook wel stoorde…

Het leek alsof ik tijdens het overige “verzeker je huis”-gesprek voor de rest niet gezien werd, nochtans investeer ook ik al mijn spaargeld in dat ‘stulpje’ en zal ook ik slaafs een mooi deel van mijn loon afstaan iedere maand, voor twintig jaar lang…. Ik ben wilsbekwaam. Ik zit niet kwijlend in een rolstoel. Het was allicht niet bewust of met opzet dat de verzekeraar hierover vooral een “one to one”- gesprek had met mijn wederhelft. Maar het deed me wel wat.


Soms lijkt het gewoon alsof mensen niet goed weten hoe ze nu met je moeten omgaan. En dat begrijp ik wel. Dat is bij veel patiënten ook moeilijk in te schatten. Bij een terminaal zieke patiënt die nog 2 weken te gaan heeft, ga je (mijn inziens) niet doodleuk vragen: “En, naar Aruba volgend jaar?”

Net als je ook bij een patiënt met een goede prognose ook niet als een aasgier een testament in zijn/haar handen duwt en doodleuk vraagt wanneer hij/zij kan verhuizen want de schilders zijn al ingepland.


Iedere aandoening is anders, patiënten zijn anders, prognoses zijn anders,… En dat is moeilijk om mee om te gaan, maar dat wil niet zeggen dat we zomaar vergeten of genegeerd mogen worden…


Ik hoef dan ook geen medelijden, absoluut niet. Maar begrip en erkenning mogen er wel zijn. En voor alle duidelijkheid: begrip is niet hetzelfde als medelijden. In deze context hebben we dan ook het recht om niet vergeten te worden.




18 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Kerstkoorts