Zoeken
  • Nickie Maes

Ik, wij, hij of zij

Bijgewerkt op: 11 mei

🚫 Voor al diegenen die een positieve (te vroege) kerstboodschap verwachten: lees niet verder. Tip: ga naar de winkel en koop een leuke kerstkaart.

🚫 Voor al diegenen die geen "harde" taal kunnen/willen lezen: lees ook niet verder. Tip: bekijk de educatieve, doch luchtige documentaire "Birds of Paradise" op Netflix. (Nee, echt. Een aanrader.)


Wat speelt er de laatste tijd? Wel, bij gebrek aan regelmatige psychologische ondersteuning, moet ik mijn uitbarstingen en inzinkingen vaak zelf al eens onder de loep nemen. En aan 80 euro per sessie, scheelt me dat ook ineens weer wat geld. Laten we het positief bekijken.

Nu, na zorgvuldige analyse, kan ik concluderen dat ik een heel hard "ik tegen zij"-gevoel heb ontwikkeld. En dat deze gevoelens vaak triggers zijn voor mijn frustraties, moodswings, energieverlies, etc. En het is niet enkel ik "tegen" die onbereikbare dokters of ontoegankelijke zorggerelateerde instanties. Ik heb dit jammer genoeg ook bij mensen die enorm dicht bij mij staan. Het is waarschijnlijk al even afgezaagd als het "nog even volhouden"-credo van de huidige overheid 😷... maar met alle beste wil van de hele wereld, iedereen in mijn omgeving die geen NAH heeft, zijn zij die het niet snappen. Zij blijven voor mij altijd diegenen die niet echt kunnen/willen weten of begrijpen wat ik feitelijk doormaak. Hoe goed sommigen het ook wel voorhebben met mij, voor mij blijven zij outsiders.


En in bepaalde gevallen lijkt het alsof ik constant moet opboxen tegen hen. Me moet vermannen tegen hen. Me moet verdedigen tegen hen. Die zoveelste façade optrekken. En dat is zo. fucking. vermoeiend.



Mijn energiepeil kent ook meer laagtes dan hoogtes.

Ik ben zelfs te moe om discussies aan te gaan, om mijn werkelijke emoties naar buiten te brengen, om de zoveelste keer iets te moeten uitleggen... Laat me terloops even een klein fantasietje toelichten:


Ik zou graag een soort personal assistant hebben met een Master in Rechten en Psychologie om in mijn plaats met mensen om te gaan. Rechten: omdat ie dan mensen allicht goed onder tafel kan praten en zaken rationeel kan bekijken en afwegen. Psychologie: omdat ie toch ook wel inlevingsvermogen moet hebben, reacties moet kunnen lezen, soms al eens inspelen op de tegenpersoon zijn/haar eigen psychologische toestand. Is dat veeleisend?




Zo van: "Hier, Joren... <haalt een soort wolk recht uit de hersenen en stopt het in het brein van de ijverige assistent>

Voor de HP-fans, een inside joke:




"Hier zijn al mijn gedachten en emoties voor deze ochtend, met nog een paar emotionele flashbacks van 5 maanden geleden en nog wat piekermomenten van afgelopen nacht. Kan je dit verzamelen, goed analyseren, een gepast antwoord formuleren en asap overmaken aan de desbetreffende persoon? Graag een rapportje op het eind van de dag aub." En dit elke dag opnieuw. Bij ieder gesprek dat ik moet aangaan. Bij iedere persoon waarmee ik in interactie ga. Is dat te veel gevraagd? 🥴


Nu: als er een persoon is met een soortgelijk profiel zoals Joren, aarzel niet om me een berichtje te sturen. 😉


Maar moraal van het verhaal:

Ik hoop dat er toch ooit terug een WIJ komt in het merendeel van mijn persoonlijke relaties, want dit is maar eenzaam. Ook voor zij... Zij die er wel willen zijn, maar (voorlopig) niet kunnen.


119 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Kerstkoorts