Zoeken
  • Nickie Maes

Kerstkoorts

Bijgewerkt op: 3 mrt.

Ergotherapie is reeds een dik jaar in mijn leven terwijl ik er een dik jaar geleden letterlijk nog niks over wist en het begrip enkel eens had gezien tussen het overweldigende, uitgebreide opleidingsaanbod bij het uitkiezen van mijn studierichting 12 jaar geleden.

In de revalidatiecentra waren mijn "tools" tijdens mijn wekelijkse portie ergotherapie: naaldjes, vijzen, pincetten, rekkers, playdoh klei,...

Thuis krijgt diezelfde ergotherapie een meer functionele benadering: ajuinen snijden, veters knopen, met mes en vork eten, de wasmand dragen, handdoeken opplooien.

En die ergotherapie krijgt nu thuis in kersttijd een nieuwe dimensie met de kerstboom versieren! En hoewel ik me als kind de jaarlijkse strijd nog herinner om "Sinterklaas gewoon te skippen" zodat we eindelijk die boom konden versieren, zag ik er nu echt enorm tegen op. Maar ik had extra licht nodig. Zeker in deze donkere tijden...


gif

Dus die boom werd van de zolder gehaald, de lichtjes werden ontward... Het begon allemaal veelbelovend, maar vijf minuten en een ongecontroleerde spasme van mijn linkerarm later, sneuvelde al snel de eerste kerstbal (en ja, het was één van die mooie gedecoreerde ballen, niet de zogenaamde "opvulballen"). Bam, vier euro in stukken. Normaal zou ik dit nog enigszins grappig kunnen vinden. Maar nu werd het me weer te veel.

Ook dit is hersenletsel: de kerstboom willen optuigen, maar moeten stoppen. Dat gebeurt natuurlijk wel bij meerdere mensen. Maar hier zit het verschil: eigenlijk wil ik écht niet stoppen , maar moet ik wel. Vooraleer er nog meer kerstballen sneuvelen, vooraleer er een mental breakdown of een epilepsieaanval komt, vooraleer er weer een nutteloze ruzie van komt met mijn vriend,...

De lijn tussen plezier maken en kwaad worden/ruzie maken is al constant flinterdun. En ik moet alles proberen vermijden zodat het "kwade lontje" niet in gang gestoken wordt.

In kerstsfeer is het net of ik een bipolaire, misbegrepen Grinch ben.

gif

En terwijl er in de hele buurt en omstreken binnen de flikkerlichten worden opgehangen, buiten de rare kerstfiguren uit de tuinhuizen worden gesleept, de kerststronken worden besteld en de online webshops overuren draaien om last minute pakjes te versturen, krijg ik soms een benauwend gevoel. Ik krijg er soms zweterige paniekaanvallen van, voel me duizelig, soms misselijk,... En mits ik steeds negatieve PCR-testen afleg, kan het geen corona zijn, maar wel kerstkoorts!


gif

Er moet dan ook nog zoveel gebeuren voor zowat alles in lockdown gaat tijdens een lockdown (!): cadeaus kopen, deadlines afwerken op het werk, inkopen doen, sociaal presentabel zijn en in mijn geval: nog snel naar één of andere dokter zodat mijn toxische pillenkast gevuld blijft, een soort nieuwe outfit kopen die écht comfortabel, mooi en niet te duur is,... Ik zie enkel "moetens".

Letterlijk alles gaat ook trager bij mij. Dus ook Kerst en alles wat daarmee te maken heeft. Nogmaals: 200% input met 30-50% output. Het is alsof je een 8 jaar oude smartphone wil gebruiken. En hoewel je meermaals per dag de batterij oplaadt, talrijke powerbanks gebruikt, de energiezuinige modus aanzet, vliegtuigstand activeert, loopt dat kloteding toch nog veel sneller leeg dan dat je zou willen. En kan je er vaak niet op rekenen als je het nodig hebt. 🙋🏻‍♀️



gif

Dus die kerstboom? Wel, we hebben er drie dagen over gedaan om de kerstboom te versieren en ik moest nog externe hulp inschakelen om lintjes te knopen aan de kerstballen voor er nog meer geld in glas op de grond knalde. Maar hij staat! En daarna had ik meer tijd voor mezelf nodig en zal ik de komende weken ook nog explicieter moeten inplannen. Het is niet makkelijk om voor jezelf te kiezen in een tijd die draait rond samenzijn.


Voor jezelf kiezen lijkt dan ook een keuze, maar is het toch niet altijd. Het is soms een noodzaak. Hoe kan iets dat soms zo nodig is en goed voelt, tegelijkertijd ook zo verkeerd aanvoelen...

Je hoeft er ook helemaal geen hersenletsel voor te hebben... Iedereen kan en mag gerust wel eens wat meer voor zichzelf kiezen. En daar hoort ja of nee zeggen nu eenmaal bij. Bij mij is het concreter dat als ik al een drukke dag heb gehad gevuld met zaken die veel energie kosten, dat ik gewoon rust moet nemen. Iets doen dat mij op dat moment energie geeft. En voorlopig zijn dat eerder de "niet zo'n spannende zaken" zoals gaan wandelen of een bad nemen. Zonder me te verantwoorden. Zonder me schuldig te voelen. Gewoon voor mezelf. Wat gebeurt er als ik het toch niet doe? En ik spreek helaas al een paar maanden uit ervaring.. In het beste geval: mental breakdown met hoofdpijn en drie dagen extreme vermoeidheid. In het slechtste geval: hetzelfde als voorgaande maar misschien nog met een epilepsieaanval erbij. En ik heb liever geen gezwollen, pijnlijke, kapotgebeten tong zo vlak voor de feestdagen.


gif


Maar laten we toch met een positieve boodschap afsluiten die we de komende weken nog veel zullen horen, lezen, uitspreken: fijne feestdagen gewenst! Hoewel het een hectische tijd is, waar de sociale verwachtingen hoog zijn, de calorie-inname ongecontroleerd en het banksaldo doorgaans laag... is het toch ook vooral een tijd om te vieren en te genieten. Samen en alleen.

94 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven