top of page
Zoeken
  • Nickie Maes

Laat je taart niet onderschijten.

Als ik spreek over mijn talenten en competenties en hoe ik deze wil blijven inzetten om mijn ambities na te streven. Dan krijg ik soms de reactie: “Ja maar, je mag al blij zijn dat je nog "iets" kan ondanks je beperking.” Waar slaat dat op? Moet ik dan ook blij zijn dat ik lucht mag ademen ondanks mijn beperking? Dat ik mag eten en drinken ondanks mijn beperking? Dat ik nog belastingen mag betalen ondanks mijn beperking? Hoe ver moeten we juist gaan in deze denkwijze?


Ik heb soms de indruk dat ik niet (meer) zo serieus genomen wordt. Als ik praat over wat ik nog graag wil/hoop te bereiken zijn mensen soms teruggetrokken, verbaasd, terughoudend, ongelovig. Soms worden er schouders opgehaald, soms komen er weer “ja, maar”-excluses. Eentje daarvan was bijvoorbeeld: “Ja maar, wat jij vraagt/wilt/hoopt is onredelijk.” Wel, is mijn dagelijkse bestaan dan ook onredelijk? Heb ík eigenlijk nog wel iets te willen? Heb ík nog wel iets te kiezen? Ik zit namelijk in een minderheidspositie. “Beggars can’t be choosers”, noemt men dat wel eens.


Dus: kan je nog ambitieus zijn ondanks je beperking? Ik heb hier (eerlijk waar) enorm veel over nagedacht en zowel zelfreflectie als reflectie over onze maatschappij op toegepast. Het ene moment dacht ik: “Ja, natuurlijk!”, maar de volgende dag konden de wanhopige gedachten het soms weer overnemen.

Mijn conclusie? Ambitieus zijn kan, maar we moeten het opsplitsen. Het hangt namelijk af van verschillende factoren die je zowel zelf in de hand kan hebben als ook helemaal niet.


“Het systeem”

Eens je in het “sukkelstraatje zit”, is het heel moeilijk om eruit te geraken. En op zich heb je nog een plaats in de maatschappij, maar als je medisch en financieel afhankelijk bent van een instantie, ben je ook nog eens onderdeel van “het systeem”. Dit is ook weer heel afhankelijk van je eigen situatie, het land waarin je woont, de instanties waar je bij bent aangesloten, de connecties die je hebt,...

Waarom geef ik dit zo een onpersoonlijke benaming? Wel, omdat je eens je in “het systeem” zit ook niet meer altijd als een persoon wordt gezien. Opeens ben je een dossier. Opeens word je in e-mails gericht aan jou aangesproken in derde persoon(!). Een perfect voorbeeld van absolute non-communicatie.


gif

Ambities hebben terwijl je in “het systeem” zit, is gewoon niet makkelijk om te combineren. Je bent namelijk ongewild afhankelijk van hun regels, voorwaarden, statuten,... Je moet in hun lijn lopen of je valt eruit. Er is niet veel bewegingsvrijheid en ambities worden dan meer gezien als luxegedachten.


Karakter/persoonlijkheid/mindset

Voor de criticasters: ik weet dat ze niet alle drie hetzelfde betekenen. Dus voor de duidelijkheid: Je karakter is wat je hebt van bij de geboorte, je persoonlijkheid wordt meer gevormd door je opvoeding en omgeving en je mindset is een manier van denken en een manier om naar jezelf te kijken.


Als ik dit zou toepassen op mezelf, kan ik zeggen dat vooral mijn karakter en persoonlijkheid ervoor hebben gezorgd dat ik stond waar ik stond voor mijn NAH. Op school moest ik bijvoorbeeld altijd “dat extra tandje bijsteken”. Dat verklaart misschien ook mijn hele gezonde gebit. Ik werd niet altijd even serieus genomen, maar dat gaf gewoon nog meer motivatie om me te bewijzen. En ook op werkvlak heeft me dat tot dan (voor mijn NAH) geen windeieren gelegd. Noem me gerust een strever. Eens je geen puber meer bent, is dit eigenlijk een compliment.

Mijn mindset is minder stabiel geweest doorheen de tijd en was al eens afhankelijk van bepaalde situaties. Na mijn NAH heb ik mijn mindset getraind en nog meer gevormd om positief te blijven, zelfreflectie en mijn eigen lichaamssignalen serieus te nemen. Tot nu toe heeft dit er volgens mij mee voor gezorgd dat ik goed blijf revalideren ondanks tegenslag, dat ik nog een vat vol ideeën ben ondanks de leegte die ik soms ook voel,... Ik neem mijn mindset serieus en probeer er heel bewust van te zijn.


Karakter en persoonlijkheid spelen een grote rol in hoe ambitieus je juist bent en het behalen van doelen, maar vergeet zeker je mindset niet! Die kan je namelijk toch wel wat trainen en bijsturen. Als je meer tips zoekt rond dit topic, raad ik je aan om je te verdiepen in een psychologisch (zelfhulp)boek en/of raad te vragen bij een expert.


Omgeving

Word je gesteund? Word je omringd door eerder positieve of negatieve mensen? Zijn het vooral negativo’s? Probeer deze mensen toch wat meer te mijden indien mogelijk. Ik heb er zelf geen problemen mee als mensen kritische/realistische tegenreacties geven, maar de lijn met ronduit negatief zijn is soms dun. Let daar vooral voor op. Kan je ze niet (genoeg) mijden? Houd de gesprekken over je ambities/plannen dan voor iemand anders. Niks zo demotiverend als iemand die je versgemaakte taart onderschijt.


gif

Soorten ambities

Er zijn uiteraard enorm veel soorten ambities. Wat wil je juist bereiken? Een vage vraag met ontzettend veel mogelijke antwoorden. Ik ga het beknopt houden en het opsplitsen in twee grote soorten: privé of professioneel.


Op privé niveau versta ik alles wat je in je vrije tijd zou willen bereiken. Een nieuwe hobby aanleren? Een dagwandeling kunnen maken? Nieuwe mensen leren kennen? Denk eraan dat ook de andere factoren (geluk, mindset, omgeving, “het systeem”) hier interageren.


Op professioneel niveau is het niet makkelijk om bepaalde ambities na te streven. Let’s face it. Op vlak van langdurig zieken/mensen met een beperking op constructieve wijze aan een voldoening gevende job helpen, valt er nog heel wat te verwezenlijken. Op professioneel niveau geloof ik persoonlijk dat de andere factoren nog harder meespelen dan op privé niveau.


Ambities kan je zo klein of zo groot maken zoals je zelf wil. Je kan ze ook combineren of opsplitsen. Bijvoorbeeld: “ik wil een nieuwe hobby aanleren en zo ook nieuwe mensen leren kennen” of “ik wil een wandelreis maken in de zomer en als voorbereiding hierop plan ik al een aantal wandelweekends.”


Geluk

Geluk is eentje waar ik lang over heb getwijfeld of ik hem wel zou toevoegen, want het blijft wel een vaag concept. En ik houd niet van vaag. Maar het speelt toch mee. Ik zie geluk niet iets als “geluk hebben en plots zijn al je problemen opgelost”. Ik zie het meer als dat je bijvoorbeeld geluk kan hebben dat je de juiste mensen op de juiste plaats tegenkomt. En dat kan je dan weer vooruit helpen met je ambities na te streven.


Aan al wie had gehoopt dat ik een pasklaar antwoord zou hebben op de vraag of je je ambities nog kan nastreven ondanks je beperking/tegenslag. Sorry, hier kan ik noch nee, noch ja op zeggen. Ik moedig wel aan om toch ambities te blijven hebben, maar let vooral op alle bovengenoemde factoren die hier ook in meespelen, doe regelmatig aan zelfreflectie, laat je begeleiden indien nodig/mogelijk, wees vooral niet te streng voor jezelf en... laat je taart niet onderschijten. ;-)


gif


107 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven
Post: Blog2_Post
bottom of page