Zoeken
  • Nickie Maes

Maskers af.

Sinds mijn NAH moet ik dagelijks mijn “nieuwe ik” zoeken; in mijn kunnen, denken, functioneren,… Zowat alle rollen die ik in mijn leven heb, moeten opnieuw onder de loep genomen worden. Maar waar ik het soms nog het moeilijkste mee heb is; “Welke versie van mezelf wil/kan/mag ik laten zien aan anderen?” “Wat moet ik wel/niet delen over mijn aandoening?” Dat mensen af en toe een masker opzetten (al dan niet een mondmasker), dat staat zeker vast. Je hebt dan ook verschillende/sterkere/afgezwakte versies van jezelf en je zet deze bewust en onbewust in naargelang de situatie of het gezelschap. En hoewel de ene persoon uitbundig van masker verandert alsof het elke dag een ander soort carnaval is, zal de andere meer gebruik maken van iets subtieler.


gif

Ik merk ook dat ik een specifiek “ik heb NAH, maar ik zeg dit liever niet”-masker heb. Zo is een bezoekje bij de kapper of een gesprekje met een vage kennis altijd weer een innerlijke strijd en hoor ik mezelf gewoonweg liegen. En terwijl de kapper zijn onschuldige ‘smalltalk’-vragen stelt zoals: “Wat doe je van werk?” “Heb je dan vakantie nu want je hebt tijd om overdag te komen?”, verkramp ik telkens, mompel ik snel iets en doe ik alsof uitermate gefascineerd ben door die speciaal ruikende shampoo die hij gebruikte om toch maar van onderwerp te kunnen veranderen.



gif


Voor alle duidelijkheid: ik schaam me niet om wat er met mij gebeurd is, het is meer omdat ik geen “gedoe” wil, omdat ik niet weet hoe anderen zullen reageren. Als controlefreak zijnde probeer ik vaak een inschatting te maken over hoe anderen mogelijks kunnen reageren als ik zou zeggen wat er met mij gebeurd is en hoe het nu met mij gaat. En op basis daarvan wil ik dan anticiperen door te beslissen wat ik wel of niet zeg. Vertel ik hen de verbloemde of onverbloemde versie? Ga ik voor de “ik twijfel nu aan alles”-versie of kies ik toch voor de “maar ik blijf positief”-versie? Of vertel ik gewoon niks omdat ik vermoed dat ze het niet gaan snappen of dat ze zich plots te ongemakkelijk zouden voelen? Het is ‘mindreading next level’. Ik word zelf al terug moe door enkel die voorgaande alinea te lezen... En hoe meer ik die 'mindreading onzin' deed, hoe meer ik steeds dacht: “Dit is bullshit”. Waarom kan ik niet gewoon zeggen hoe het zit? En dan geef ik die andere tenminste de kans om een reactie te geven. En wie weet wat voor verrassende gesprekken dat nog kan opleveren. Op een gegeven moment is alles ook wel gezegd over die ene shampoo…


En ja, soms zullen er nog vervelende, onbegripvolle en zelfs pijnlijke reacties zijn.

Mijn ultieme tip? Laat dat jou niet weerhouden om dat masker toch wat vaker af te zetten en probeer toch gewoon zoveel mogelijk te vertellen hoe het zit. Als die andere er dan niet mee kan om gaan of begrip kan tonen voor jouw aandoening, is dat hun probleem, niet dat van jou. Laat dat masker zo vaak mogelijk af, zeker nu er (voorlopig) geen mondmaskerplicht meer is… 😉


gif

97 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Vrijspraak