Zoeken
  • Nickie Maes

Nieuwe normen.

Bijgewerkt op: 11 mei

Het is niet fijn om te horen: “ik denk dat je jezelf/je lichaam overschat.” Deze binnenkopper kwam dit keer van de sport kinesist. Vanaf nu: “Mister mean met een goeie roeibank”.


Wel, dat moest even binnenkomen. Niemand hoort dit waarschijnlijk graag, maar voor mij was dit een extra slag in het gezicht. Zeker omdat ik letterlijk de “queen of self-doubt” ben. Al sinds ik klein was onderschat ik mezelf constant. “Ik kan niet zwemmen, fietsen, lopen, hoofdrekenen, ik zal niet slagen voor mijn examens, ik zal de job niet hebben,…” Vul maar aan. De lijst is oneindig. Jáááren aan een stuk was het mijn directe omgeving die me constant moest oppeppen, aansporen, mijn eeuwige twijfels de kiem insmoren, enorm laag zelfvertrouwen moest opkrikken,..


En ja. Ik bereikte doorheen de jaren wel dingen, want ondanks alle zelftwijfels, wist ik wel ergens heel diep vanbinnen dat als je ergens écht hard voor werkt, als je écht iets wil, je het meestal wel voor elkaar krijgt. En indien niet, wel ja, dan wist ik vaak toch dat ik alles had gegeven en niet aan mijn inzet moest twijfelen. “You win some, you lose some”. Maar nu lijkt alles vooral rond “losing” te draaien.


Ik volg dan ook al maanden datzelfde stramien van “hard werken, dan kom ik er wel”. Het kost me heel wat meer energie als anders. Ik moet mezelf vaker oppeppen en overtuigen om toch maar es een toertje te gaan wandelen, om toch maar die onrijpe avocado te lijf te gaan, om toch maar (echt dik tegen mijn zin) nog naar het ziekenhuis te gaan,…

Maar nu lijkt het alsof ik naast mezelf te moeten overtuigen, ook nog es al die verdomde spier -en wervelspecialisten moet overtuigen.

Toen “Mister mean met goeie roeibank” het had uitgesproken dat ik mezelf “zou overschatten”, ben ik dan ook in discussie gegaan. Want ik heb al vaak gezwegen en je moet soms ook zwijgen en ondergaan. Maar nu niet. Ik vertelde hem dat ik het al een serieuze stap terug vind om te moeten stoppen met joggen, genoegen te moeten nemen met een 5k wandeling, dat ik héél veel rust en slaap, dat ik het naar mijn normen echt wel heel erg rustig aan doe.

En daar was het: “normen”. Mister mean bleef vrij kalm na mijn halve uitbarsting en gaf een vrij droge, maar rake repliek: “Ja, maar je mag niet vergeten dat je jouw normen nu eenmaal zal moeten aanpassen. Er zijn nieuwe normen. ” En hoewel het een standaard uitspraak is, kwam Mister mean toch overtuigend over.


Hij heeft dan ook meer gemeen met mij dan enkel in hetzelfde kerktorendorp te wonen. Mister mean heeft 6 jaar geleden zelf een hersenbloeding gehad. Hoewel ik nog vrij gespannen en kwaad was, heb ik Mister mean toch maar gespaard en ben ik met lichte stoom uit mijn oren thuis mijn wonden gaan likken. “You win some, you lose some.”

30 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Kerstkoorts