Zoeken
  • Nickie Maes

Onschuldig.

Bijgewerkt op: 11 mei

Hallo, ik ben Nickie en naast NAH-patiënt, ben ik ook een controlefreak. Aangenaam kennismaken.



Dat controlefreakkantje uit zich in de manier waarop er zorg moet gedragen worden voor de kamerplanten, hoe een bepaalde lamp moet gericht zijn in de woonkamer tot hoe mijn dagen gevuld met thuiswerk, kinesessies, doktersafspraken en half-vrijwillige huishoudelijke slavernij die op een bepaalde manier ingepland staan en dus ook zo moeten verlopen.

Maar het uit zich ook in constant bezig zijn met na te denken, noem het gerust piekeren, over hoe anderen over me (zouden kunnen) denken en hoe ze reageren.


Het is zwaar voor mij om om te gaan met de situatie zoals ze is. Dat lijkt me intussen wel al logisch en duidelijk. Maar het viel me ook steeds zwaarder om om te gaan met de uiteenlopende reacties uit mijn directe omgeving. Onwetend, ongevoelig, overdreven, negerend, gemeen, emotioneel, apatisch, beladen, begripvol, geïnteresseerd, ongeïnteresseerd, oprecht, nieuwsgierig, bemoeizuchtig, respectvol, onrespectvol,... You name it. I had it all.




Dit is eentje voor zowat iedereen die te kampen heeft (gehad) met onbegrip over een ziekte, ongeval, etc.

Hier komt ie: JE BENT NIET SCHULDIG.


Jezelf niet de schuld geven van een ziekte en/of ongeval en alle gevolgen ervan lijkt een vanzelfsprekendheid, maar dat is het zeker niet. Op een of andere manier neem je wel al die reacties uit je omgeving persoonlijk, vind je het erg dat anderen onbegripvol reageren en nog erger: soms zelfs de indruk geven dat ze je niet eens geloven...


Dit beseffen en actief toepassen in het dagelijks denken, kan zorgen voor een enorme last die van de schouders valt. Ik heb namelijk nauwelijks controle op hoe anderen reageren, redeneren, denken en doen, etc. En dit als controlefreak zijnde is nog eens extra lastig. Geloof mij.

Ik kan informatie geven, vragen beantwoorden, gesprekken aangaan, tips geven, luisteren, spreken,... Wat anderen dan al dan niet met die informatie doen, is hun keuze, hun beslissing, hun gevolg. That's it.


Voel ik me slecht bij wat er gebeurd is? Absoluut. Voel ik me slecht bij de zeer uiteenlopende gevolgen die "het voorval" teweeg heeft gebracht voor mij en mijn hele omgeving? Zeker. Voel ik me slecht bij de prognose en gebrek aan perspectief en de onzekerheid die dit met zich meebrengt? Absoluut. Maar voel ik me er

schuldig over? Neen. Absoluut niet. En ik zou me er zelfs geen seconde schuldig over mogen voelen. Het is niet dat ik dit gepland had... Of wel? 🤔 Alsof ik in oktober 2020 een pact zou afsluiten met mijn eigen lichaam onder het mom: "he seg, zullen we eens voor een herseninfarct gaan dit jaar zodat ik zeker niet kan gaan werken, lekker extreem afhankelijk word van heel mijn omgeving, geen toekomstplannen meer kan maken, financiële onzekerheid tegemoet ga en wekelijks meermaals naar het ziekenhuis moet. Het is een gokje want misschien ben ik dan wel dood of wat verlamd hier en daar, maar het is de moeite om te proberen, toch?" Yeah right.



Dus neen. Geen schuldgevoel.

Giftige reacties zoals de eeuwige klassieker: "ja seg, toch goed (?!), je moet nu tenminste niet (zo veel) gaan werken" parkeer ik (mentaal) voortaan ook waar ze thuishoren: in een mesthoop, heel héél erg diep, bedolven onder kilo's zweterige, stinkende stront. 💩 🙋🏻‍♀️ Zo'n reacties uit de omgeving "floepen" er al eens uit (ja, pun intended), soms met een lach of een zwans, maar eigenlijk zijn ze niet zo onschuldig. Eigenlijk zijn zulke reacties ronduit onbeschoft, bevooroordeeld en gemeen.

En weet je wat? Ik hoef geen enkele letter verantwoording, uitleg of verdediging te voorzien. Eigenlijk is het aan de "eigenaar " van die opmerking om eens goed en grondig na te denken of hij/zij nog wel op zijn/haar plaats zit op hun eigen job. Als je liever thuis of in het ziekenhuis zou liggen met een herseninfarct dan je dagelijkse job uit te voeren, kan je misschien beter toch eens

af en toe die jobsites terug raadplegen..



Het is iets dat ik nog op dagelijkse basis zal moeten blijven herhalen tegen mezelf:

" Als anderen niet kunnen/willen/durven omgaan met "mijn situatie" inclusief alle ongemakkelijkheden en onzekerheden die dit teweegbrengt, is dit dan ook eigenlijk niet mijn probleem, maar hun probleem." En ik raad alvast aan al mijn mede-lotgenoten om hetzelfde te doen. 🙂


gif



112 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Kerstkoorts