Zoeken
  • Nickie Maes

Over grenzen en geduld

Ongeduld. Mijn voornaamste emotie de afgelopen dagen. “Waarom kan het niet sneller en intensiever?” , denk ik luidop met een zitbal tussen mijn benen. “Je lichaam heeft dagelijkse limieten”, zegt de kinesist rustig terwijl ze mijn frustratie probeert te temperen. “Elke dag iets nieuws doen, vraagt inspanning en dus ook rust.”




Ongetwijfeld wijze woorden, maar toch nog te moeilijk om te accepteren. Vroeger kon ik op 1 dag fietsen, werken, fietsen, opruimen, koken, nog eens opruimen , avond joggen, om dan vervolgens te douchen, nog eens op te ruimen vooraleer ik tevreden en voldaan in bed kroop. Nu word ik al moe van de gedachte alleen. Momenteel ben ik volledig afgepeigerd als ik me heb gedoucht en aangekleed. Mijn haar wassen is iets waar ik me nu dagen lang op voorhand moed voor moet inspreken. Het geeft me alleszins niet veel hoop momenteel.


Maar geduld zal een deugd zijn. Geen schone, maar een noodzakelijke. Ik zal mijn lichaam nog veel tijd moeten geven. Accepteren dat er meer grenzen gaan zijn.

12 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven