Zoeken
  • Nickie Maes

Over prikkels

Bijgewerkt op: 11 mei

Yay. "We mogen weer meer." De halsbanden worden losser gemaakt en de muilkorven mogen wat vaker af. Aka er zijn weer versoepelingen voor de coronamaatregelen. 😉 De grootste wijziging is ongetwijfeld meer sociaal contact. En dat willen veel mensen ook wel. Logisch ook na twee jaren van "knuffelcontacten" en "bubbels". Hopelijk kunnen onze kleinkinderen hier ooit mee lachen want nu is het nog te vroeg en te pijnlijk om daar de humor van in te zien... 🤷🏻‍♀️


Waarom ik dit aanhaal, is omdat overprikkeling een heel belangrijke rol speelt bij NAH. Een podiumplaats heeft het vaak zelfs.


gif

De neuroloog had het me nog met een knipoog gezegd begin dit jaar: "Die

lockdowns zijn misschien nog niet zo slecht voor jou nu. Minder sociale verplichtingen, minder prikkels."

En nu de touwtjes wat minder strak gehouden worden, volgen dan ook de uitnodigingen om eens uit eten te gaan, een familiefeest hier en daar, een lichte verplichting om ons nieuwe huis eens te laten zien onder het mom van "we zijn wel heel erg benieuwd" of "het zal zeker wel gezellig zitten zijn in jullie tuin nu" of "die bbq moet toch eens uitgetest worden he". Begrijp me niet verkeerd: ik wil zeker en vast nog mensen zien en afspreken. Sociaal contact is belangrijk. En mensen hebben veel te vertellen. Maar daar knelt net het schoentje.


Al die verhalen en gesprekken, zelfs enkel luisteren kan zorgen voor overprikkeling.

Overprikkeling is vrijwel onomkeerbaar eens het opspeelt. Het kan getriggerd worden door letterlijk alles waar je je zintuigen voor nodig hebt: de deurbel, straatverkeer, daglicht, gesprekken, de tv, de hond van de buren, de geur van een maaltijd, het koffiezetapparaat,... Het probleem zit hem er vooral in dat er door de NAH minder of geen filters zijn en dat zowat alles driedubbel zo hard binnenkomt. Stel dat je bijvoorbeeld de tv aanzet om naar een optreden te kijken en te luisteren, maar dat je per ongeluk op de geluidsknop bent gaan zitten en het maximum geluid ineens aanstaat waardoor het lijkt alsof je een concert geeft voor de hele buurt. Ik denk dat de meeste mensen zouden schrikken en liefst het geluid zo snel mogelijk willen verlagen.

Wel, helaas bij een NAH kan je niet zomaar alles "even verlagen of uitzetten". En hoewel er wel hulpmiddelen zijn (vb. noise cancelling headphones) en je je meestal wel kan aanpassen, is het toch moeilijk om hiermee in het dagelijkse leven mee om te gaan. Als jouw hele omgeving denkt en doet alsof het geluid altijd op 5 staat, maar voor jou is dat meteen een 15, tja, dat is gewoon enorm moeilijk.

gif

Waarom is overprikkeling zo problematisch en kunnen NAH-patiënten zich "er gewoon niet overzetten"?

Wel, overprikkeling zorgt voor enorme vermoeidheid waar NAH-patiënten soms dagen van moeten bekomen. Zo kan een middagje met vrienden of familie uitdraaien op 3 dagen futloos in de zetel liggen. Niet zo productief dus.


Voor als je meer wil weten hierover, kan ik deze websites aanbevelen:

➡️ https://www.hersenz.nl/hersenletsel/gevolgen-niet-aangeboren-hersenletsel/overprikkeling


➡️ https://www.hersenstichting.nl/gevolgen/overprikkeling/


Gelukkig kan ik me nog wel gewoon begeven op straat zolang ik drukke plaatsen kan vermijden, ik kan nog tv kijken zolang het geluid niet te hard staat en ik niet moet multitasken. Dus ik dacht dat ik wel grotendeels was vrijgesteld van die overprikkeling. Tot een paar van die "après corona lockdown sociale contacten" me toch wel te veel werden.


Bijvoorbeeld: een "simpel" familiefeest waarbij een ander persoon wordt gevierd, dus de aandacht niet naar mezelf hoeft te gaan. Ik dacht: "ok, ideaal", maar het was me toch niet goed bevallen.

Vanaf een groep groter is dan vier personen, hebben mensen nogal eens de neiging om door elkaar te spreken. Logisch, want iedereen wil zijn zegje doen, maar voor mij zorgen die verschillende gesprekken ervoor dat het lijkt alsof mijn hoofd gaat ontploffen. Ik verlies alle focus. Het lijkt alsof alle filters kapot zijn. Gevolg is dan dat ik gewoon niet meer deelneem aan de gesprekken. Ik "zoom" meestal uit, denk aan "den Andy" van Headspace (sorry Pieter), probeer wat meditatie -en ademhalingstechnieken toe te passen, focus op een of ander object in de kamer.


gif

Zelfs enkel luisteren en gesprekken volgen kan gewoonweg te vermoeiend zijn. Ik vind dit uiteraard jammer, want zo kom ik apatisch en ongeïnteresseerd over. Alsof ik niks te vertellen heb en enkel deel uitmaak van het interieur, naast de andere kamerplanten. Terwijl ik eigenlijk zoveel te vertellen heb. 🤷🏻‍♀️

Interessante lectuur hierover:

➡️

https://www.hersenletsel-uitleg.nl/gevolgen/taal-en-spraakproblemen/luisteren-kan-belastend-zijn


Een ander voorbeeld waar overprikkeling de baas over mij kan spelen zijn drukke plaatsen zoals de supermarkt.

De laatste keer dat ik in een supermarkt kwam was drie maanden geleden en ben ik letterlijk niet verder geraakt dan het winkelmandjesrek. Geen succes dus. Het was een grote supermarkt, veel mensen, veel indrukken, het gebieb van de kassa's, het geklingel van de winkelwagens... Alles kwam op me af. Veel prikkels. Te veel. Ik vluchtte naar buiten en probeerde mijn halve paniekaanval al wandelend te sluimeren op de parking. Het was en is een natuurlijk instinct dat vluchten. Vechten of vluchten zeggen ze wel eens, maar mits ik vaak te moe ben om te vechten, schiet er maar 1 optie over.


Sindsdien staat een supermarktstop voor mij gelijk aan wachten in de auto met het raampje open zoals een hond terwijl ik telepathisch de shoppingkeuzes van mijn vriend Pieter probeer te beïnvloeden. "Nee schat, neem het witte product dit keer en vergeet aub de chocolade niet."


gif

Ik wilde deze blogpost ook nog eens gebruiken om "reclame " te maken voor het nieuwe seizoen van "Durf te vragen " op één, nu dinsdag 31/08 om 20u40. De eerste aflevering gaat over mensen met NAH.



➡️

https://www.een.be/durf-te-vragen/straffe-vragen-aan-mensen-met-een-niet-aangeboren-hersenletsel?fbclid=IwAR1lmg4wFQRJ-aTGQM45RYrRTORG1FdTFDtl35SrrlHPnjatPX47uQJQ4n8


Een paar maanden geleden nog zag ik de oproep in één van de lotgenotengroepen om eventueel deel te nemen aan deze getuigenissen. Eerlijk? Ik heb echt serieus even getwijfeld om me in te schrijven. Want het ging verdorie eens tijd worden dat dit ook eens in de aandacht kwam. Maar ik besefte vrijwel meteen ook dat het voor mij persoonlijk allemaal nog "te vers" was en dus te pijnlijk ging zijn. Allicht zouden ze bij de opnames om de 5 minuten mijn make-up moeten bijwerken omdat deze weer uitgelopen zou zijn door een huilbui. Niet productief. Dus ik laat de getuigenissen over aan andere mensen die hun moedige verhaal over leven met NAH zullen vertellen. Ik houd me wel bij het schrijven. 😉

98 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Kerstkoorts