Zoeken
  • Nickie Maes

Schone schijn.

Bijgewerkt op: 11 mei

Een minder sexy of uitdagend onderwerp, maar toch een belangrijke voor de mede NAH'ers: het huishouden.

"Huis" en "houden", rare samentrekking toch wel. Want mijn inziens is er helemaal geen houden (meer) aan. Het glipt steeds meer weg. Het is weer eens iets dat ik niet altijd onder controle heb en dat frustreert en enerveert. Ik wist niet dat een vuil wijnglas of een lege wc-rolhouder me ooit zo overstuur zouden kunnen maken.



Maar ik probeer. Ik ben dan ook het meeste thuis, mijn vriend heeft al een ander takenpakket en ik ben diegene die het expliciet constant zo netjes wil hebben. Ik ben al enorm blij dat mijn vriend de boodschappen voor zijn rekening neemt, mits ik vaak nog een paniekaanval krijg als ik de supermarkt binnen wandel. En dat is zo belachelijk. Ik ben 30 jaar, maar eenmaal in een winkel en de overprikkeling speelt op, voel ik me een driejarige die z'n moeder is kwijt gespeeld. Het voelt belachelijk. Het maakt me belachelijk. En ikzelf wil er dan ook constant tegenin gaan.

Met de nodige to do-lijstjes probeer ik dan ook elke dag mijn bijdrage te doen in het huishouden. Ik kan het zien als een stukje ergotherapie zonder dat het me extra geld kost. Win-win? Nee, toch niet. Afwassen kan altijd aflopen in een drama, al meer dan eens ook bloederig. Het gebeurt dan ook altijd zo verdomd snel. Het lijkt alsof ik niet eens de kans krijg om de "oh-nee-het-is-nog-niet-te-laat-move" uit te halen.


gif

Het ene moment dop ik het wijnglas nog stabiel in het afwaswater en het volgende moment ligt het kapot op de grond en zit er een snee in mijn vinger. Tip: als je bloedverdunners neemt en het dus extra bloederig wordt, kan je met die kleine sneetjes kinderen meteen aan het huilen krijgen.




En ik hoor je al denken: "neem gewoon een poetshulp?" En ja, die hebben we ook. 1x per week. En die pakt het grote werk aan zodat er al minder kans is dat ik van de trap donder tijdens het dweilen of mijn linkerhand niet permanent kan verminken tijdens het strijken. En daar ben ik al zeker zeer dankbaar voor. Ik krijg dan ook altijd een zenuwinzinking als de poetshulp niet kan komen door omstandigheden. En het zijn de kleine, dagelijkse dingetjes die me continu bezig houden. Je weet wel: koffietassen en borden in en uit de vaatwasser laden, kledij/handdoeken/ bedgoed wassen, drogen en opplooien, planten water geven, dekens opplooien, kussens schudden, koffiemachine uitkuisen, kookvuur afkuisen, wc-rollen bijvullen, vuilbakken leeghalen, afwassen, wc-pot uitkuisen, geurstokjes in diezelfde wc's vervangen, de kat op haar wenken bedienen, ... Ja, het is heel wat. En tegelijkertijd ook weer niet.

Waarom ik dit allemaal expliciet neerschrijf? Omdat iedere kleine handeling meer energie vraagt dan voorheen. Ik ben me ook veel bewuster van al die taken. Vroeger deed ik veel van die dingen zonder nadenken, al multitaskend. Misschien nog half kranky, maar hey, ik deed het toch, want het duurde toch niet zo lang?!



Ik zou ook de denkwijze van mijn vriend kunnen volgen: "laat toch gewoon alles staan tot de kuisvrouw komt?" 😉

Maar dan kom ik uit bij het motto waar veel NAH-patiënten en "neat freaks" zich denk ik wel in kunnen vinden: Opgeruimd huis = rust in het hoofd. En ook: we zijn (nog) niet de familie Flodder. 🙃

Het huishouden runnen is voor mij persoonlijk een perfect voorbeeld van "willen, maar niet kunnen." Ik wil zoveel meer doen omdat het me "beter" zou doen voelen, maar het gaat niet waardoor ik me alleen maar slechter voel. Processie van Echternach 2.0. Laat ik het nog even in percentages uitdrukken: Je kan pas 60% rust (in je hoofd) hebben, als je telkens 180% rust opgeeft. 🤔




70 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Kerstkoorts