Zoeken
  • Nickie Maes

Springen zonder vallen.

Bijgewerkt op: 11 mei

Ik ben nu bijna vijf maanden post cva… veel ups, minstens even veel downs, (nog) geen vooruitzichten, nog vele start to’s te gaan,…


Ik heb me inmiddels wel al aangesloten bij verschillende digitale zelfhulpgroepen, al wat lectuur verslonden omtrent NAH, mensen opgezocht in een gelijkaardige situatie. En hoewel het oplucht dat je bij lotgenoten je hart kan luchten, dat je leest dat je niet de enige bent met out of control woedeaanvallen en abnormaal moe bent na het uitladen van de vaatwasser, toch heb ik me echt nog nooit zo alleen en onbegrepen gevoeld als nu. Het lijkt alsof ik constant zit te schreeuwen, maar ik op ‘mute’ sta en bijgevolg niemand mij echt hoort.


Ondanks alle goede bedoelingen, kine -en ergo uurtjes, prognoses, doktersafspraken, onderzoekjes, psychische begeleiding,… voel ik me echt enorm in de steek gelaten.

Ik voel me er slecht en zelfs schuldig bij dat ik dit neerschrijf, maar het is een gevoel dat niet meer weg gaat en de laatste tijd steeds verder groeit.


Ik voel me in de steek gelaten…

Door de gezondheidszorg met hun administratieve doolhoven en gebrek aan duidelijke informatie noch begeleiding, door de dokters met hun patiëntonvriendelijke wartaal en voortdurende onbereikbaarheid (als in: “kom eens over vijf maanden terug, dan heb ik misschien tijd voor je”), door de onempatische verzekeringsmakelaar (zie vorige blog post), door naasten die niet weten hoe ze met me moeten omgaan of beginnen afhaken omdat ik “toch wel wat veranderd ben”,…

Er is geen vangnet en dat is eng. Tuurlijk wil je dan niet springen, toch?


21 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Kerstkoorts