Zoeken
  • Nickie Maes

Vrijspraak

Bijgewerkt op: 17 aug.

Ik heb het in mijn vorige blogposts al uitgebreid gehad over “reizen met NAH” en het is op die manier dat mijn idee voor groepsreizen voor mensen met NAH is ontstaan. Voor diegene die mijn enquête nog niet hebben ingevuld, maar dit graag nog doen: bit.ly/reizenmetnah

Allemaal heel fijn, maar er moet me toch iets van het hart. Het taboe van (langdurig) zieken en vakantie/ontspanning. Laten we het daar eens over hebben. Er spelen dan voornamelijk twee dingen: schuldgevoel en onzekerheid. En deze twee houden me dan constant gevangen, ook tijdens vakantie en leuke momenten.


Schuldgevoel


Op vakantie gaan of ontspannen tijdens mijn ziekteperiode, brengt voor mij vaak een schuldgevoel met zich mee. Alsof ik het eigenlijk niet verdien. Het voelt soms zelfs als verraad. Alsof ik een vleesetende vegetariër ben. Waar komt dit toch vandaan, want ik wéét dat dit onzin is. Ik denk dat mijn perfectionistisch, "ik wil me bewijzen en alles zelf doen"-kantje in combinatie met een prestatiegerichte maatschappij hier veel mee te maken heeft. Al op zeer jonge leeftijd leer je dat na inspanning, dan pas de ontspanning komt. Dat je hard moet werken vooraleer je rust verdient. Het "voor wat, hoort wat"-principe. Dat je moeten blijven doorgaan omdat "medailles pas aan de eindmeet worden uitgedeeld."


Onzekerheid


Leuke plannen maken, heeft voor mij vaak een keerzijde. Kan het wel? Mag het wel? De onzekerheid speelt enorm op. Ik merk het als ik zelf plannen probeer te maken. Wat ik ondanks mijn verse aversie tegenover planning en regelen, toch blijf doen. Omdat vooruit kijken nu eenmaal toch wat hoop en perspectief kán geven. En ik zeg “kan”, want soms eindigt zo’n vooruitblik gewoonweg in een dramatische, destructieve conclusie zoals: “Ik kan niks plannen, dus er gaat niks veranderen, dus ik kan niet weg uit deze hel. Ik zit gevangen.”


gif

Stel dat iemand vraagt om bijvoorbeeld een weekje weg te gaan over vijf maanden of ik wil bekijken om toch nog eens een cursus schilderen te volgen, dan denk ik eerst: “Oh fijn”, maar dan slaat meteen de twijfel toe en nemen er allerlei negatieve stemmetjes in mijn hoofd het voortouw: “...maar wat als ik net dan opgeroepen word bij de controle-arts?” (=administratieve beslommering) “...maar wat als ik dan ergens aan het werk zou zijn en nog geen verlofdagen of -rechten heb opgebouwd?” (=morele en professionele beslommering), “... maar wat als mijn inkomen toch volledig is weg gevallen tegen dan?” (= financiële beslommering), “... maar wat als ik een nieuwe epilepsieaanval en/of beroerte krijg?” (=medische beslommering). Dat zijn al best veel “maar wat als’en”, die ik mezelf al opleg, dan komen die van de (nabije) omgeving er ook nog eens bij. We zijn nog niet klaar. De ene is al wat subtieler als de andere, maar meestal moet ik me verdedigen zoals voor een jury bij de rechtbank. In dit geval niet het hof van assisen, maar eerder het hof van “jij hebt niks te kniezen”. ;-)


gif

Het klopt inderdaad dat ik nu meer tijd heb om te rusten en te herstellen en uit te zoeken wat er wel/niet kan. Dat geeft vrijheid, maar tegelijkertijd voel ik me ook gevangen. Ik heb intussen wel een bepaald statuut/stempel/vonnis van “invalide zijn” en daar hangen blijkbaar bepaalde verwachtingen aan vast. Zo krijg ik meermaals wel eens te horen of te lezen : “Oh, maar jij kan dan wel op vakantie gaan?” (Ja, dat kan mits aanpassing, voorbereiding, verwachtingen bijstellen en mits extra rust ervoor en rust erna) “Wel leuk dat je niet moet werken.” (Neen) , “Moet jij niet naar de revalidatie?” (Het is niet omdat ik niet in een ziekenhuis of revalidatiecentrum vertoef, dat ik niet (verder) werk aan mijn herstel) , “Het is wel makkelijk zo om gewoon thuis te kunnen blijven.”(Neen), “Heb jij wel tijd/energie om een nieuwe hobby te leren?” (Ik maak er tijd en energie voor vrij. Soms lukt het, soms niet.)


gif

Dus bij deze mijn pleidooi voor iedereen die met dit onnodige schuldgevoel worstelt en ook gericht aan de jury van het hof van “jij hebt niks te kniezen”: Invalide en/of (langdurig) ziek zijn staat niet gelijk aan een miserabel, eenzaam kluizenaarsbestaan leiden zonder ontspanning, (sociale) interactie en uitdagingen. Ook (langdurig) zieken hebben recht op vakantie en ontspanning, want leven met een bepaalde aandoening (of de gevolgen hiervan) is al een veroordeling op zich. Ik vraag dan ook de vrijspraak. ;-)


Ik hoop dat dit inspiratie kan geven voor iedereen die hier mee kampt. Dus: Geniet van je vakantie. Geniet van je ontspanning. Geniet van die leuke momenten. Want ook jij hebt dit verdiend!





51 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Maskers af.