Zoeken
  • Nickie Maes

Zijdezachte troost.

Bijgewerkt op: 11 mei

Even starten met een binnenkoppertje: "Je kan altijd bij mij terecht" = één van de meest overrated uitspraken ooit.

Het is een beleefdheidszin, beschikbaar in vele varianten, te gebruiken bij de meest uiteenlopende miseriegesprekken. Het is zoals die klassieke blouse of broek in jouw kleerkast: een veelzijdige basic die te combineren is met zowat alles.


Deze troostende zinnen klinken dan ook zo mooi, sympathiek, medelevend, correct,.. Maar ze lijken soms wel even frequent gebruikt te worden zoals: "Goeiedag, slecht weer vandaag he?"

Jammer, want zo valt de ware betekenis wel weg. Ik deed zulke uitspraken vroeger ook. Soms denk ik dat ik overkwam als de troostgoeroe die gooide met begripvolle uitspraken met vage uitnodigingen om me "altijd te bellen of iets te laten weten". Mondeling, geschreven, met een lach, een traan, een thumbs up,...



Nu besef ik steeds meer tijdens mijn wekelijkse portie zelfreflectie: "Maar meende ik dat wel echt?" "Kon die persoon wel echt bij mij terecht?" En eerlijk? Ik kan daar niet volmondig "ja" op antwoorden. Daarom ben ikzelf er alvast voorzichtiger mee en laat ik die woorden in hun waarde. Hoe meer ze (mogelijks) verkeerdelijk gebruikt worden, hoe waardelozer ze worden volgens mij. Het is net zoals we met zijden doeken onze kont zouden afkuisen ipv met wc-papier. Onze kont zal wel blij zijn, maar allicht zal zijde nooit meer als dat begeerlijke luxeproduct bekeken kunnen worden.



Een persoonlijk voorbeeldje: mijn revalidatie-arts die me een dik halfjaar heeft opgevolgd en tijdens het laatste consult zowat twee weken geleden dé standaardzin in miseriegesprekken uitspreekt en letterlijk tegen me zegt: "Je mag altijd bellen als er nog iets is." Om een paar minuten later er toch expliciet en even letterlijk aan toe te voegen: "Allez ja, niet zomaar voor alles bellen he. Je kan dan beter naar iemand anders bellen." Wie die "iemand anders" is, is me zelf nog een raadsel. Maar dit is dus een duidelijk en pijnlijk voorbeeld dat die geruststellende woorden toch eerder uit gewoonte uit de mond rollen. Zelfs in de medische wereld. Voor alle duidelijkheid: er moet medisch al heel wat aan de hand zijn vooraleer ik één van de dokters persoonlijk zou opbellen.


Wat wel doen dan?

Tip van de dag: spreek zulke zinnen niet uit als je het toch niet echt meent. Of zelfs: als je denkt dat je het meent, maar toch eigenlijk niet echt zeker bent. Niet. Doen.

Tip van de dag 2: wens mensen in een precaire situatie dan gewoon veel succes.

Dat lijkt dan alsof je tekortschiet in jouw

bewoording, maar het zal in veel gevallen wel oprechter overkomen. Want (ik ga er toch van uit) dat je mensen in een moeilijke periode wél oprecht veel succes wenst om erdoor te geraken. En dat is al mooi om te zeggen zonder al te veel mogelijk awkward gedoe als gevolg dat de persoon in kwestie na jouw "aanbod voor hulp"-preek je toch ineens opbelt of op jouw oprit staat voor een babbel en je eigenlijk écht geen idee hebt wat je moet doen of zeggen.



Voor alle duidelijkheid: dit is geen oproep om mensen niet meer te troosten. Tuurlijk mag dat. Maar wees altijd wel voorzichtig met wat je juist "aanbiedt of belooft". Tip van de dag 3: Het is niet omdat iemand niet letterlijk uitspreekt dat het niet goed gaat, dat die persoon geen nood heeft aan troost of hulp.

Nog even een psychologisch, Freudiaans doordenkertje om af te sluiten:

Mensen die zich het meeste "sterk, heel en vast" opstellen en vertonen, zijn vaak nog het meest gebroken van allemaal. 😬







76 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Kerstkoorts