Gevallen blad

Eind vorig jaar voelde ik een duidelijke shift in mijn mindset. Ik voelde een innerlijke kracht, even een zweep van zelfvertrouwen: “2026 wordt mijn jaar, dit wordt mijn jaar, eindelijk gaan er dingen veranderen.” Mijn hoofd was lichter en tegelijkertijd ook voller. Vol met plannen en verwachtingen. Zelfs mijn lichaam werkte even wat beter mee. Er zat nieuwe energie in de dagen, zonder dat ik ze meteen moest invullen.

Ik voelde me als een blad dat eindelijk uit de verwarde takken van de kalende bomen was geraakt. Niet omdat het wist waarheen, maar omdat het niet langer vastzat.

Ik dwarrelde. Traag, ongericht, maar vrij. Nog geen idee waarheen. Dat leek op dat moment genoeg. En vreemd genoeg: dat stoorde me niet. Go with the flow; met vertrouwen, met moed, met hoop.

Maar toen werd het windstil.

Ik belandde terug op de grond. Eerst bijna onmerkbaar. De regen kwam. En bleef komen. Niet heftig, niet dramatisch, maar wel aanhoudend. De dagen begonnen weer aan elkaar te kleven. Verwachtingen werden weer stilletjes aan zwaarder.

Ik merkte hoe ik begon vast te plakken. Aan de aarde, aan de dagen, aan mezelf. Beweging werd moeite. Alles wat beter leek te gaan, vroeg opnieuw energie.

Ik wilde me nog verzetten. Ik hoopte op zon. Of op een briesje. Iets dat me weer zou optillen. Niet veel. Gewoon genoeg om opnieuw te bewegen.

Maar het bleek niet voldoende.

Nu voel ik me een gevallen blad. Nat. Verdwaald. Aan de grond gekleefd. Niet kapot, maar ook niet onderweg.

Het lijkt nu weer even wachten op wind. Tegenwind of meewind. We zullen zien.

Misschien is dit gewoon het seizoen waarin niets hoeft te waaien. Waarin liggen genoeg is. En wachten op voorjaarswind mag.